

D4249

འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་དོན་གྲུབ་འགྱུར་བར་ཤོག་།ཚད་མ་བརྟག་པ་སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་གིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ།། །།དགེ་སློང་བློ་ལྡན་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ། །[]@##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། པྲ་མཱ་ཎ་པ་རཱི་ཀྵ། བོད་སྐད་དུ། ཚད་མ་བརྟག་པ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །གང་གི་ཆེ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་པར་མ་གྱུར་པ། །སྡུག་བསྔལ་བརྒྱུད་པ་ཞི་བའི་གོ་འཕང་ཆེན་པོ་ནི། །རབ་ཏུ་བསྟན་ནས་དོན་གཉེར་ཚོགས་ཀྱིས་ཐོབ་མཛད་པའི། །ཚད་མར་གྱུར་པ་དེ་ལ་བདག་ནི་རབ ཏུ་འདུད།།ཚད་མ་ནི་མི་སླུ་བར་བྱེད་པའི་ཤེས་པའོ། །མི་སླུ་བར་བྱེད་པ་ནི་དོན་བྱེད་ནུས་པའི་དངོས་པོར་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའོ། །ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་འཇུག་པའི་ཡུལ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཇུག་པར་བྱེད་པའོ། །དེས་ན་ཚད་མའི་བྱ་བ་ནི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ ཀྱིས་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པ་རབ་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དེ།མཐོང་བ་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་དོན་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། མ་མཐོང་བ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་རྟགས་ཀྱིས་ངེས་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཚད་མ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་།གང་གིས་ འཇལ་བར་བྱེད་པ་དེ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ནི་ཚད་མ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ།།ཅི་སྟེ་གང་གིས་དངོས་པོ་འཛིན་པ་དེ་ཚད་མ་ཡིན་ན། ཅི་དངོས་པོ་འཛིན་པ་དེ་ཡང་ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་བས་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བྱ་བའམ། འོན་ཏེ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན། དེ་ལ་རེ་ཞིག་དངོས་པོ་ འཛིན་པ་ནི་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་དོན་བྱ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ལ་མཁོ་བ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལས་དོན་བྱ་བ་ལས་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་བྱ་བ་བསྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གཟུང་བའི་སྐད་ཅིག་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་མི་འཐོབ་པ་ཡིན་ནམ། ཞེན་པར་བྱས་པའི་རྒྱུན་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ ན་ནི་རྒྱུན་གྱི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཞེན་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་འདི་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་དོན་བྱ་བ་ནུས་པ་རྟོགས་པ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྟོགས་པས་ཀྱང་དོན་བྱ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ལ་ མཁོ་བ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནམ།དེ་ལས་དོན་བྱ་བ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་བྱ་བར་ནུས་པ་ཐོབ་པའི་ཐབས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་དོན་བྱ་བར་ནུས་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་དོན་དུ་གཉེར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་བསྟན་བཅོས་ལས་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་འོས་ཀྱི། དོན་བྱ་བར་ནུས་པ་ རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

我来为您翻译这段藏文文献：
愿成就一切众生之利益。量度观察论由大师法称所造圆满。由比丘智慧贤译。


梵文：Pramāṇa-parīkṣā
藏文：ཚད་མ་བརྟག་པ།
汉译：量度观察
敬礼遍知者！
其功德广大难以测知，
为息除众苦得大解脱，
善为求法众演说开示，
我今至诚礼敬量度主。
量度即是无欺之智。无欺即是能获得所显示的有功用之事物。获得即是通过指示所趋入的对境而令趋入。因此，量度的作用即是以获得为支分而作显示。现量以增上执著所见而显示对境，比量则以无错谬之相而确定未见。
若问："所谓量度是什么？"若说是能度量者，则一切皆成量度。若说凡是能取事物者即是量度，那么，是应当以偏执而观察取事物，还是以需要性而观察？首先，取事物对于具有思维且希求作用的人并非必要，因为从中不能成就作用。
若说是成就作用之方便，那么所取的刹那是不可得的呢？还是说所执著的相续是所应得的？若如此，则是获得以相续为对境的执著，而非取著。因此，凡是有分别的比量也都是能得。
若说："那么了知有功用即是量度。"了知对于希求作用者岂非也无必要？因为从中不能成就作用。若说是获得有功用之方便，那么应当在论典中观察能得有功用性，而非观察了知有功用。
注：这是一篇关于认识论的重要论著，原文包含了许多专业术语和逻辑推理。我尽量保持了原文的严谨性和逻辑结构，同时使译文通顺易懂。对于特殊术语如"量度"(pramāṇa)等，采用了传统汉译佛学文献中的常用译法。

།གང་གི་ཕྱིར་དོན་བྱ་བར་ནུས་པའི་རྟོགས་པ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཤེས་པ་ལ་དོན་དུ་གཉེར་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་དོན་བྱ་བར་ནུས་པའི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་རྗེས་སུ་ཚོལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ ཕྱིར་གལ་ཏེ་ཡང་རྟོགས་པ་ཉིད་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཤེས་པ་དོན་དུ་གཉེར་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་གྱི།འོན་ཀྱང་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་བྱ་བར་ནུས་པ་ལ་མི་སླུ་བ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་གྱི་དོན་བྱ་བར་རྟོགས་པ་ན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྒྲའི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་ ཡང་འབྲང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནམ།གལ་ཏེ་མི་སླུ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ན་ནི་སྒྲའི་དོན་བཏང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བཏང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་མི་སླུ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་ཐོབ་པས་བྱེད་པ་ལ་བརྗོད་ལ་དེ་ཡང་འཇུག་པའི་ཡུལ་རབ་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ལ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཤེས་པས་གཞལ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཐོབ་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་འགྱུར་བའི་འཇལ་བའི་ཚད་མ་ཡིན་གྱི་འབའ་ཞིག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་རྫ་མཁན་གྱི་སྒྲ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་རྫ་མཁན་གྱི་རིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་པ་ དེ་བཞིན་དུ་ཚད་མའི་སྒྲ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་ཡང་ཐོབ་པའི་ཡན་ལག་གི་འཇལ་བྱེད་ཡིན་ནོ།།ཐོབ་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་འགྱུར་བའི་འཇལ་བར་བྱེད་པ་ལ་ཡང་སླུ་བ་མེད་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པར་ལྟའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ཚད་མ་སླུ་མེད་ཅན་ཤེས་པ། །ཞེས་བྱ་བ་དང་། བསམ་པ་ལ་ནི་སླུ་མེད་ཕྱིར། །འཁྲུལ་ པ་ཡིན་ཡང་ཚད་མ་ཉིད།།ཅེས་བྱ་བ་དང་འདི་གཉིས་ཀྱི་དོན་ཡོངས་སུ་གཅད་ནས་འཇུག་པ་ན་དོན་བྱ་བ་ལ་སླུ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གཏན་ཚིགས་ཐིགས་པ་ལས་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་ལས་ཀྱང་དེར་ལྷག་པར་ཞེན་པས་འཇུག་ལ། ཞུགས་པ་ན་ཡང་རྣམ་པར་ རྟོག་པ་མངོན་སུམ་དུ་གྲུབ་པ་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འཇུག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་ཉིད་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ལ་ཚད་མར་བཤད་དོ།།མི་སླུ་བའི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མའི་སྒྲ་ཉིད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་དོན་ཐོབ་པོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་མ་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ ཅན་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་རྟོགས་པ་ཞེས་ཁྱད་པར་དུ་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་ཚད་མའི་སྒྲ་ཉིད་ཀྱིས་མི་སླུ་བ་ཉིད་ཐོབ་པ་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་པ་ཞེས་གཉི་ག་ཚད་མའི་སྒྲའི་ཤུགས་ཀྱིས་རྣམ་པར་གནས་སོ་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་མི་སླུ་བར་ བྱེད་པ་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་པར་དགོངས་སོ།

为您翻译这段文献：
即便存在能作用的了知，但并非因为对知识的希求已圆满，而是在知识自性能获得作用之时才随之寻求。因为即便了知本身是能获得者，但以了知的自性而言，知识并非所希求，而是能获得对境。因此，对于能作用的无欺性才是量度，而非了知能作用。
难道不应当遵循词义吗？若说无欺性即是量度，那岂非舍弃了词义？答：并未舍弃。因为将要解释说：无欺性是通过获得所显示而成就，而这又是通过显示所趋入的对境而说的。
如此，由于知识所量度者即是能获得的量度，所以它是获得的支分之量度，而非单独的量度。譬如，陶师之名的运用根据是陶师种姓的特征，同样，量度之名的运用根据也是获得的支分之能量度。对于成为获得支分的能量度，也视为无欺之知识。
正因如此，才说"量度是无欺之知"，以及"由于意趣无欺故，虽是错乱亦是量"。这两者的含义是确定后趋入时不会对作用产生欺诳。
在《因明滴论》中也说明：从分别中以增上执著而趋入，趋入时分别与现量无别，因此说明以趋入为先导的事物本身能获得即是量度。因为是无欺的异名，故以量度之名获得所显示的意义。
如此，所说"未了知境的量度"也应特别说明为"未了知自相"，这也将解释说：当以量度之名获得无欺性时，了知自相二者都依量度之名的力量而安立。因此，意趣是说无欺性能获得所显示即是量度性。

།འཇིག་རྟེན་ནི་དམ་བཅས་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མི་སླུ་བར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ནམ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་ཡང་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པས་མི་སླུ་བར་གྱུར་པ་ནི་ཚད་མར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མའི་སྒྲའི་ དོན་མི་སླུ་བ་ཡིན་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་ཉིད་དོ།།ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་མ་ཇི་ལྟར་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཀྱེ་དོན་གྱི་ཡུལ་དུ་སྐྱེས་བུ་སྐྱེལ་བའམ། སྐྱེས་བུའི་ཡུལ་དུ་དོན་འགུགས་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ནམ། ཅི་ནས་གང་གིས་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐོབ་པར་བྱེད་པར་ མི་འགྱུར་རོ།།འོ་ན་ཇི་ལྟ་ཞེ་ན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཚད་མའི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡང་འཇུག་པའི་ཡུལ་རབ་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དེ། གང་གི་ ཚེ་འདིས་འཇུག་པའི་ཡུལ་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་དེའི་ཚེ་སྐྱེས་བུ་རབ་ཏུ་འཇུག་ཅིང་དོན་ཀྱང་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཚད་མའི་བྱ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་རབ་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཚད་མའི་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་མི་སླུ་བ་ཉིད་ནི་རབ་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་ལྟར་བྱ་བ་ཡིན་ནམ། མི་སླུ་བ་ནི་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་ཅེས་ཅིའི་ཕྱིར་བརྗོད། རབ་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ནི་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་ན་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་རིགས་ཤིང དོན་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དཔེའི་རབ་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ། །འོན་ཀྱང་ཅི་ཞིག་བྱས་པས་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེས་འདྲི་བ་ན་རབ་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་པས་ན་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཉིད་རབ་ཏུ་སྟོན་ པར་བྱེད་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ།རབ་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་རེ་ཞིག་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། འབའ་ཞིག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེས་ན་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཚད་མར་བརྗོད་དེ། འདི་ལ་དེ་ཁོ་ནའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་འབའ་ཞིག་གིས་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ཚོགས་པ་མང་པོས་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ལས་འགའ་ཞིག་ནི་རྣམ་པ་ཇི་ཞིག་ལྟར་ཐོབ་པ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཡིན་ནོ། ། ཤེས་པ་ནི་འཇུག་པའི་ཡུལ་སྟོན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐོབ་པ་ལས་ཉེ་བར་སྦྱོར་གྱི་རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

世间不是说"承诺的获得者是无欺的量度"吗？同样，知识也是通过获得所显示而成为无欺，因此称为量度。所以量度一词的含义是无欺，这是世间共识。
若问：刹那性的知识如何能获得对境？是说量度能将人带到对境之处，还是将对境引至人之处而获得？由于是刹那性的缘故，不会成为获得者。
那么如何呢？获得即是使趋入所获境。因此，量度的获得并非仅是趋入。趋入即是显示趋入境，当它显示趋入境时，人便趋入并获得对境，由此量度的作用圆满。
若说显示即是量度的作用，那么是说"无欺即是显示"呢？为何说"无欺是获得所显示"？若说显示即是获得，那么说"获得所显示"时，就会理解为"是获得所显示的量度"，如此则不合理且无关联。
显示本身并非量度，而是获得。当问及"通过什么而获得"时，说"通过显示而趋入"，是说明显示是趋入的因。即是说通过显示的方便而趋入，而非通过其他。因此，首先以获得的因相而言，显示是量度，而非单独的显示。
所以说获得所显示即是量度。这里的真实义是：并非仅由知识获得对境，而是由众多聚合而成。其中某些是以某种方式趋近获得。知识是以显示趋入境而趋近获得，而非以其他方式。

།དཔེར་ན་གསད་པར་བྱ་བ་གཅིག་ལ་མངའ་བདག་དང་། དབང་པོ་དང་ཡི་གེ་དང་། རིགས་ངན་རྣམས་ལས་འགའ་ཞིག་ནི་རྣམ་པ་ཅི་ཞིག་ལྟར་གསོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། བདག་པོ ནི་བཀའ་བསྒོ་བ་ཉིད་ཀྱིས་གསོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་གསོད་པར་ལུང་བསྒོ་བ་ཉིད་ཀྱིས་གསོད་པར་བྱེད་པ་ནི་བདག་པོ་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ།།འདི་ལ་གསོད་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པར་གསོད་པར་ལུང་བསྒོ་བ་ལ་གསོད་བྱེད་དུ་བརྗོད་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་གསོད་པའི་ཡན་ལག་ ཁོ་ནའོ།།དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པའི་དོན་དུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ལ་ཐོབ་པར་བརྗོད་དོ། །འདིར་ཐོབ་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་རབ་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་པར་ཚད་མར་བྱེད་པ་ལ་ཚད་མར་བརྗོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་ཐོབ་ པར་བྱེད་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་གྱི་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་རིགས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་པ་ནི་བསྟན་པའི་དངོས་པོ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ལས་ཕན་ཆད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཅི་ཞིག་ཐོབ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པས་ གཟུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་།མ་བཟུང་བ་ཡང་མི་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། གཟུང་བ་དང་ལྷག་པར་ཞེན་པའོ། །གཟུང་བ་ནི་གང་དངོས་པོའམ་དངོས་པོ་མེད་པ་གཟུང་བའོ། །ལྷག་པར་ཞེན་པ་ནི་འདི་ནི་འདིའི་ཚེ་འདི་ནའོ་ ཞེས་ལྷག་པར་ཞེན་པར་བྱས་པའོ།།དེ་ལ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་བཞིན་དུ་བཟུང་བ་ཞེན་པར་མ་བྱས་པ་ནི་འཇུག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་འཇུག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། གང་ཞིག་ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པ་ངེས་པ་ངེས་པར་ཐ་སྙད་བྱར་མི་ནུས་པ་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་འཇུག་པ་མ་ངེས་པ་དེ་ནི་ཐ་ སྙད་དུ་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས་ན་འཇུག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཐོབ་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།མངོན་སུམ་གྱི་གཟུང་བ་སྐད་ཅིག་མ་ནི་ཐོབ་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ལ། རྗེས་སུ་དཔག་པའི་གཟུང་བ་ཡང་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ལ། དངོས་པོ་ཡང་མ་བཟུང་བ་དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཐོབ་པར་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར་ཐ་སྙད་ དུ་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་།སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱིས་ཐོབ་པའི་དུས་ན་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་གཟུང་བ་མ་ངེས་པའི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་གཟུང་བའི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པ་ ངེས་པར་བྱས་པ་ཐ་སྙད་དུ་ནུས་པ་དེ་འཇུག་པའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བ་ཐོབ་པར་ནུས་པ་ཡིན་ནོ།

例如，对于一个将被处死的人，君主、大臣、文官和低贱者中，有些人以某种方式执行死刑，而主人是通过下令而使其被处死。因此说，通过发布死刑命令而使人被处死的是主人。
在这里，并非说发布死刑命令不是处死的组成部分而称其为处死者，而恰恰是处死的组成部分。
同样，说"识通过趋入而成为获得者"，是为了表明显示即是获得。这里并非说显示不是获得的组成部分而称其为量度。因此，说"显示获得是量度，而非仅仅显示"是合理的。
若问：现量并非获得所显示的事物，因为它在刹那之后便不存在，如何获得？比量也不是，因为比量所取的是非事物，而未取的也不能获得。
诸识的对境有二种：所取和增益。所取是指取实事或非实事。增益是指"这是在这时这处"的增益分别。
其中，如同刹那性一样，所取若未被增益则非趋入境。为何这不是趋入境呢？对于无法确定处所、时间和形相的确定言说的，如何能有确定的趋入？因为不能言说，所以非趋入境就不能获得。
现量所取的刹那性无法获得，比量所取也是非事物，而事物又未被取，因此如何能获得？因此，由于不能言说，且因刹那性在获得时无后续，所以现量不是未确定所取的获得者。由于非事物的缘故，比量也不是所取的获得者。唯有确定了处所、时间和形相而能言说的，才能成为趋入境而可获得。

།མངོན་སུམ་གྱི་གཟུང་བ་ནི་སྐད་ཅིག་གཅིག་གི་ཆ་ཤས་དངོས་པོའི་རྒྱུན་ངེས་པར་བྱེད་ལ། དེ་ཡང་སྐད་ཅིག་བརྒྱུད་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐོབ་པའི་དུས་རྗེས་སུ་ འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཐོབ་པར་ནུས་པ་ཡིན་ནོ།།རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཀྱང་གལ་ཏེ་ཡང་བཟུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ལས་འདོགས་པར་སྒྲོ་བཏགས་པས་ཕྱི་རོལ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་བཏགས་པས་ན་ངེས་པར་ཕྱི་རོལ་ངེས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་འཇུག་ པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐོབ་པར་ནུས་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ནི་གཟུང་བ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ངེས་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི་ཞེན་པ་ཡིན་གྱི་འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་། གཟུང་བའི་ཡུལ་ཐ་དད་པ་དོན་གྱི་དབྱེ་བ་བཤད་ཀྱི་ ཚད་མའི་བྱ་བའི་ཡུལ་ཐ་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་དང་།ཐོབ་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་འགྱུར་བའི་ཞེན་པར་བྱེད་པ་ནི་ཚད་མའི་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཞེན་པར་བྱས་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཚད་མ་ཡིན་པར་ངེས་པར་བཟུང་ནས་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་ཚད་མ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་དང་། འདི་གཉིས་ཀྱི་དོན་ཡོངས་སུ་བཅད་ནས་ཞེས་ཀྱང་བཤད་དོ། །ཡོངས་སུ་བཅད་པ་ནི་ཞེན་པ་ཡིན་གྱི་བཟུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བསམ་པ་ལ་ནི་སླུ་མེད་ཕྱིར། །འཁྲུལ་བ་ཡིན་ཡང་ཚད་མ་ཉིད། །ཅེས་གང་བཤད་པ་བསམ་པ་ནི་མངོན་པར་འདོད་པར་བྱ་བ་སྟེ། ཞེན་པ་ཉིད་ལ་བརྗོད་དོ། ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཞེན་པར་བྱས་པའི་ཐོབ་པ་ནི་མི་སླུ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཞེན་པ་ཉིད་ཚད་མའི་བྱ་བ་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདི་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་བྱས་པས་ཤེས་པ་ཚད་མར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། དེ་གདོན་མི་ཟ་བར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང འབྲས་བུར་བརྗོད་དོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཚད་མ་ནི་ཞེན་པར་བྱས་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་ངེས་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཞེས་གང་བཤད་པ་ལ་ངེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ལ་འབེབས་པ་སྟེ་ཞེན་པ་ལ་བརྗོད་དོ། །འདི་ལ་ཞེན་པ་ནི་ཐོབ་པའི་ཡན་ལག་ལ་བརྗོད་དོ་ཞེས་ འཇུག་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཞེས་ཀྱང་གསུངས་ཏེ།འཇུག་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པས་ན་ཐོབ་པའི་ཡན་ལག་གི་ཞེན་པ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གང་གི་ཕྱིར་འཇུག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ཐོབ་པའི་ཡན་ལག་ཞེན་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ནི་མ་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ།

现量所取是确定事物相续中的一个刹那部分，由于它本身是无数刹那相续的自性，所以在获得时有后续，因此可以获得。
比量虽然其所取是非事物，但由于通过增益而将非自性增益为外境，因此能确定外境，这也是趋入境，所以可以获得。
因此，量度并非是所取的获得者，而是确定的获得者。所以，显示是增益而非执取。如说："所取境的差别是对境的区分，而非量度作用境的差别"，又说："成为获得支分的增益是量度的作用，而非执取"，又说："确定增益所得为量度后，称为实事对境的量度"，又说："遍断此二者的意义"。遍断是增益而非所取。
如说："由于意乐无欺故，虽是错乱亦是量"中所说的意乐是指所欲求，即指增益。如此，增益所得是无欺的。正因为增益是量度的作用，所以这是必要的。使认识成为量度的作为是必要的，而必要的即称为果。因此，量度是具有增益果。
对于所说的"量度具有确定果"，"确定"是指决定，指的是增益。这里说增益是获得的支分，故也说"具有趋入果"，意思是"由于成为趋入支分，故获得支分的增益是量度"。因为是趋入因而增益本身是获得支分，所以量度是具有未知对境。

།གལ་ཏེ་ རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ལས་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་གཞན་ཡིན་ན་ནི་རྟོགས་པའི་དངོས་པོ་གང་ཡིན་པ་ལ་ཤེས་པ་གཞན་ཡང་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་ཟིན་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡང་ཚད་མར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན།གང་གི་ཕྱིར་ཞེན་པ་ཉིད་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་གང་གི་དངོས་པོ་དེ་རྟོགས་པ་ དེ་ཉིད་ཀྱི་སྐྱེས་བུ་བཅུག་ཅིང་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར་གཉིས་པའམ་གསུམ་པ་གཞན་ལ་སྔ་མ་མེད་པའི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ཐོབ་པའི་ཡན་ལག་གི་ཞེན་པ་ཚད་མའི་བྱ་བ་ཡིན་ན། འོ་ན་ནི་མངོན་སུམ་ཚད་མར་མི་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལ་ ནི་ཚད་མའི་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཅི་སྟེ་མངོན་སུམ་ལས་སྒྲུབ་པ་དང་དགག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འབྱུང་བ་ནི་དེའི་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་ཚད་མ་ལས་བྱ་བ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་ན་དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་བྱ་བ་ཉིད་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ལ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་འབྲས་བུ་ཐ་ དད་པར་སྨྲ་བ་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་མི་འདོད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ།།གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་མངོན་སུམ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་ཆུང་བར་སྨྲ་བ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཚད་མའི་བྱ་བ་ནི་ཐོབ་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་བའི་ཞེས་པ་ཡིན་ལ་རྗེས་ སུ་དཔག་པ་ནི་སྐད་ཅིག་ལས་ཕན་ཆད་དུ་མི་གནས་པས་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་བའི་ཞེན་པ་ལྡོག་པ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་ཐོབ་པའི་ཡན་ལག་གི་ཞེན་པ་སྲིད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར།ཇི་སྟེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་གཞན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེ་བ་ན་གང་གིས་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་ འོ་ན་ཐོབ་པའི་དེ་མ་ཐག་པའི་མཐར་ཐུག་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་ཚད་མར་འགྱུར་བའམ།ཡང་ན་ཐོབ་པའི་དེ་མ་ཐག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འབའ་ཞིག་ཚད་མར་འགྱུར་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །འདིས་ནི་མངོན་སུམ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཡང་ བཤད་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་འདིར་ནི་འདི་ལྟར་རྣམ་པར་གནས་ཏེ། ཆོས་ཅན་ལ་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ཤེས་པ་ན་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་གདོན་མི་ཟ་བར་ངེས་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་བས་བྱ་བ་ཡིན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་གྱི་བྱ་བ་ནི་སྤྱོད་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་ པ་མཐའ་དག་འགགས་པ་ན་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་དེའི་ཚེ་བདག་ནི་རྣམ་པར་དཔྱོད་པར་བྱེད་ཀྱི་མཐོང་བའམ་ཆོས་ཅན་ལ་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་མཐོང་བས་འབྲེལ་བ་ཅན་གྱི་ཆོས་ཅན་ཆོས་གཞན་ལ་ངེས་པར་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བྱ་བ་ནི་དཔྱོད་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་སོ།

如果获得者异于了知者，则对已了知的事物，由于其他认识也是获得者，那么具有已了知对境者也将成为量度。但由于增益本身是获得者，所以凡是了知某事物的人，正是那个趋入并获得义利的人，因此第二或第三等其他[认识]由于没有前者所没有的获得性，故非量度。
若获得支分的增益是量度的作用，那么现量就不会成为量度，因为它没有量度的作用。若认为从现量生起肯定与否定的分别是其作用，那么量度就会与作用相异，这是不合理的。而且，作用本身是果，如此则将导致不承许所说的果异的过失。
如果这样，说"现量"就太过狭隘了，比量也将不是量度。因为量度的作用是成为获得支分的增益，而比量不住于刹那之后，当其自性的增益消失时，比量怎么可能有获得支分的增益？
若说从比量生起其他分别时即是获得，那么要么紧接获得之末的比量等聚合将成为量度，要么唯有紧接获得的分别成为量度而比量则不是。这也说明了现量具有分别。
因此，这里应如是安立：了知所别法上的所遍时，必然确定能遍是比量的作用，而其他分别的作用仅是行动。如是，当一切根识灭尽时，观察时，从亲身体验到"我在观察而非见到，也非由见到所别法上的所遍而确定了解与之相关的所别法的其他法"，由此确定分别的作用仅是观察。

། དེ་ན་འདི་དག་གི་རང་གི་བྱེད་པ་ལས་བློ་ལྷག་པར་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་བྱས་པ་ཡིན་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། །བདག་གིས་མཐོང་ངོ་ཞེས་མཐོང་བ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ཡང་རྟོག་པ་ལ་བླ་ལྷག་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པས་ནི་དོན་དེ་མཐོང བ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་དཔྱོད་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་རྟོག་པ་ནི་རང་གི་བྱ་བ་ལ་དཔྱོད་པ་ཡང་སྤངས་ནས་ལྟ་བའི་བྱ་བའི་མཐོང་བའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ནི་ཇི་སྲིད་མངོན་སུམ་གྱི་བྱ་བ་མཐོང་བ་ཉིད་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཡུལ་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན་ལ། ཇི་སྲིད་དུ་ འབྲེལ་པ་གཞན་མཐོང་བ་ན་འབྲེལ་པ་ཅན་གཞན་རྟོག་པ་དེ་སྲིད་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།ཇི་སྲིད་དུ་འདི་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་རབ་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་པ་གཞན་མཐོང་བ་ལས་འཇུག་པའི་ཡུལ་རབ་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་ གྱིས་བྱ་བར་མི་ནུས་སོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལྟ་བའི་བྱ་བ་དང་ལྡན་པ་གང་ཇི་སྙེད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་འདུ་བྱེད་མ་ཉམས་པ་ཅན་གྱི་མཐོང་བ་རབ་ཏུ་སྟོན་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ལ། རྗེས་སུ་དཔག་པའི་བྱ་བ་དང་ལྡན་པའི་ཇི་སྙེད་པ་དེ་ལ་ནི་འདུ་བྱེད་པ་ཉམས་པ་མེད་པ་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་ དཔག་པ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་དཔེར་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་རང་གི་བྱ་བ་ཐོབ་པ་དང་མཐུན་པའི་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་རྟོག་པ་གཞན་དང་གཞན་ལ་འཇོག་པ་དེ་བཞིན་དུ་མངོན་སུམ་ལ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། །འདི་ནི་རིག་ པ་ཡང་ཡིན་ཏེ།གང་གི་ཕྱིར་འཇུག་པའི་ཡུལ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ལ་འཇུག་པའི་ཡུལ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་གང་ཡང་འཇུག་པའི་ཡུལ་བསྟན་པར་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་གང་བསྟན་པ་ནི་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡིན་ཞིང་བསྟན་པ་ནི་གང་བསྟན་པར་ཤེས་པ་དེ་ ཡིན་ནོ།།གང་ཞིག་བསྟན་པར་མི་ཤེས་པ་དེ་ནི་གཟུང་དུ་ཟིན་ཀྱང་མ་བཟུང་བ་དང་འདྲ་བའི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་བཞིན་དུ་འཇུག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་མ་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡིན་ལ། སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་མ་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡོད་དུ་ ཟིན་ཀྱང་གསལ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་ན་ཡང་མངོན་སུམ་ལ་བརྟེན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ལ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ནི་དངོས་པོ་མཐོང་བ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་གི་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་ཉིད་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

因此，对于这些[认识]，凡是从其自身作用而显现为殊胜的认识，应当观察为是从随行与遮遣中由其他认识所作。"我见到了"这种确定为见到本身的[认识]也是分别的增上。分别并非见到彼义，而是观察。
因此，分别舍弃自身作用的观察，随行于见的作用，所以只要现量的作用即见存在，安立境的就是现量本身；只要见到某关联时能了知其他相关者，就是比量的作用。只要这[作用]存在，就显示比量自身，因为其他分别不能作为从见到某关联而显示趣入境的[作用]。
正因如此，一切具有见的作用的分别都是显示未失坏行相的见的量度，而一切具有比量作用的[分别]则是未失坏行相的比量量度。因此，获得者即是现量与比量本身。如是，譬如比量将自身作用即获得相应的决定安立于不同分别中，现量也应当如是了知。
这是合理的，因为凡是显示趣入境者即是量度，而显示趣入境者即是了知所显示趣入境者。同样，所显示即是趣入境，而显示即是了知所显示者。凡是不了知所显示的，即使被执取也如同未执取的刹那性一样非趣入境。同样，显示者若不了知为显示者，即使存在也非能显。
如是，对于依现量的诸分别，显示者是现量本身而非分别。因为它被分别为见事物本身，而非观察。

།མཐོང་ བ་ཡང་མངོན་སུམ་གྱི་བྱེད་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ལ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ནི་ཞེན་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པས་ཡུལ་ངེས་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འབྱུང་བ་སྔར་གྱི་མངོན་ སུམ་དེ་ཉིད་ངེས་པའི་བདག་ཏུ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ།།གང་གི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་དེའི་ཚེ་དངོས་པོ་མཐོང་བར་ཞེན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྔར་གྱི་ལྟ་བ་ཉིད་ཞེན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་རང་གི་བྱ་བ་ཐོབ་པའི་ཡན་ལག་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེན་པ་ཡང་ལྟ་བ་ཉིད་དུ་གྱུར་ པ་ཡིན་ཏེ།རང་གི་བྱ་བ་དཔྱོད་པ་སྤངས་ནས་ལྟ་བའི་བྱ་བ་མཐོང་བ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤིང་རྟ་ལ་ཞོན་ནས་ངེས་པར་བྱེད་པར་ཤེས་པར་བྱའི་རང་ཉིད་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཕྱིར་ངེས་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེན་པའི་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་གྱི། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མངོན་སུམ་ལས་ལོགས་སུ་ནི་ངེས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ལ། མངོན་སུམ་ཞེན་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཞེན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་མི་ལྟའི་འོན་ཀྱང་སྔར་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ཉིད་ཐོབ་པའི་ཡན་ལག་གི་ཞེན་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐོབ པར་བྱ་བ་འཇུག་པའི་ཡུལ་གྱི་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་ལ་འཇོག་པས་ཐོབ་པའི་ཡན་ལག་གི་ཞེན་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་ པའི་བྱ་བ་དང་ལྡན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པས་བྱས་པ་ཡིན་ནོ།།འདིར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འདི་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཚད་མའི་བྱ་བ་འཇུག་པའི་ཡུལ་སྟོན་པའི་བྱེད་མཁན་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ནོ། །སྟོན་པར་བྱེད་པ་འདིའི་སྒོ་ནས་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་ པའི་སྟོན་པ་པོ་མངོན་སུམ་མམ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དེ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གཞལ་བྱ་ནི་སྔོན་པོའི་སྔོན་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་དུ་བྱས་པའི་ཆ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་གྱི། གཞན་ཐ་དད་དུ་མ་བྱས་པའི་སྐད་ཅིག་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐ་སྙད་དུ་མ་བྱས་ པ་ནི་ཡོད་ཀྱང་མེད་པ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལྟར་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་གི་ཞེན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་བསྟན་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་ནོ།

为您完整翻译这段文献：
见也是现量的作用，因此对于诸分别，显示者是现量而非分别。正因如此，现量并非通过产生执著而决定对境，而是先前的现量本身生起为确定的自性，即产生分别。因为分别在彼时是执著见到事物。
因此，先前的见本身转为执著，这是因为在分别中安立获得自身作用的支分。执著也转成见本身，因为舍弃自身作用的观察而执取见的作用即见。因此，应当了知现量乘上分别之车而作决定，而非自身因无分别而作决定。
显示执著者是现量，分别并非离现量而独立决定，现量也不应视为以执著自性而作执著，而是如前所说的方式。因此，现量本身因是获得支分的执著自性，故是显示所获得的趣入境者。
同样，比量也因在其他分别中安立而成为获得支分的执著自性，故是所获得的能获得者。因此，具有现量与比量作用的分别是由现量与比量所作。
此中真实性是：分别并非量的作用即显示趣入境的作者，而是施设者。通过此显示门而作施设的显示者是现量或比量，而非其他。
所量是蓝色的蓝性等已区分的部分即是真实性，而非其他未区分的刹那性等，因为未施设者虽存在却与不存在无别。如是，现量与比量因是获得支分的能执著者，故因是显示所获得者而成为量度。

།གལ་ཏེ་དོན་ཐོབ་པར་ནུས་པའི་ཚད་མར་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ་དོན་དེ་ནི་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་ཉིད་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་བཞིན་ཡིན་གྱི་འབའ་ཞིག་ལ་ནི་མ་ཡིན་ལ་ཚད་མའི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱང་ཐོབ་པའི་ནུས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བསྟན་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་སྒྲ་ནི་ཐོབ་པར་ནུས་པ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཐོབ་པའི་ཡན་ལག་གི་ཞེན་པའི་བདག ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཤེས་པ་ཐོབ་པར་ནུས་པ་ཡིན་གྱི།གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐོབ་པའི་ཡན་ལག་གིས་ཞེན་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོན་ཐོབ་པའི་ནུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནུས་པ་ཞེས་བྱ་བས་ཐོབ་པའི་ཡན་ལག་གི་ཞེན་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་ དོན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་ལ་དོན་འདི་ཡིན་ཏེ།ཤེས་པའི་དོན་ཐོབ་པའི་ཡན་ལག་གི་ཞེན་པའི་དོན་གྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དོན་གྱི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི་ཐོབ་པའི་ཡན་ལག་གི་ཞེན་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་འདི་དག་ལས་གཞན་པའི་ ཤེས་པ་ཇི་ལྟར་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཞེ་ན།ཉོན་ཅིག་གང་ཡུལ་ཐོབ་པར་ནུས་པ་དེ་ནི་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཡིན་ལ། གཞན་ནི་ཐོབ་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རེ་ཞིག་ལོག་པའི་ཤེས་པ་ནི་བསྟན་པ་ཐོབ་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་མེད་པས་ཐོབ་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་རོ།།དངོས་པོ་ཡིན་ན་ཡང་ལོག་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་དུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐེ་ཚོམ་ཡང་ཡོད་པའམ་མེད་པ་མ་ངེས་པར་དངོས་པོ་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །མ་ངེས་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པའམ། མེད་པ་མ་ཡིན་གྱི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་མ་ ངེས་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་ནི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་ཁུང་ན་ཆུ་ཡོད་དོ་ཞེས་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་ནི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་སྣང་བ་མ་ཡིན་ལ། མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མཐོང་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ངེས་པར་འཇོག་པའི་ནུས་པ་མེད་པས་དེ་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཉིད་ དོ།།གང་གི་ཕྱིར་དེ་ནི་བདག་གིས་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ནམ་དེ་དང་འབྲེལ་པ་མཐོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོའམ་འབྲེལ་པ་ཡང་མ་མཐོང་བར་ཆ་ཡོད་བཞིན་དུ་ངེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཅིག་ཏུ་མ་ངེས་པར་ངེས་པ་ཉིད་དུ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་ཐེ་ཚོམ་ཁོ་ནའོ། ། གང་གི་ཚེ་ཐག་རིང་པོ་ནས་སྦྲང་བུའི་ཚོགས་ལ་དུ་བར་བསམས་ནས་བདེན་པ་མེ་ཉིད་དུ་རྟོག་པ་དེའི་ཚེ། དུ་བའི་རང་བཞིན་གྱི་ངེས་པ་བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ཤེས་པར་དུ་བའི་རང་བཞིན་ངེས་པར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་ངེས་པ་མེད་པའི་དུ་བ་སྔོན་དུ་སོང་བའི་མི་ཤེས པ་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

若问：难道不是说量能获得对境吗？诚然，此义如同显示本身即是能获得，而非单独，量的能获得性即是获得的能力。因此，"显示能获得"一词是明显表达能获得的能力。
通过获得支分的执著自性而有知识的获得能力，而非其他方式。因此，由于获得支分的执著自性即是获得对境的能力，故"能力"一词表示获得支分的执著义，而非其他。
又若说"因无对境则不生故为量"，此中之义是：因为知识的获得支分的执著是对境的果，若非对境之果则无获得支分的执著。
若问：除此等外，其他知识为何非能获得？请听：能获得境者即是获得支分，其他则无获得能力。首先，错误知识非能获得显示，因为无事物故不能获得；若是事物，则不应成为错误知识。
怀疑也是在不确定有无的情况下安立事物。不确定即非存在。事物或确定为存在，或非不存在，或是存在与不存在不确定。因此，怀疑非能获得。
又如确定"洞中有水"，既非显现事物自性，亦非见到不离因相，故无确定安立能力，即是怀疑。因为未了知"我既未见事物自性亦未见其关联"。若未见事物或关联而有可能性却确定，即是不确定中的确定，故唯是怀疑。
当从远处将蚊群误认为烟而确实推度为火时，未知烟自性确定的自身本质而不能确定了知烟的自性。因为无自性确定的烟为先导的不知是

།རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་འབྲེལ་བའི་དངོས་པོ་མཐོང་བ་ཡོད་པའམ་མེད་པའི་དངོས་པོ་ངེས་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། མངོན་སུམ་ཡང་སྣང་བའི་རང་བཞིན་ངེས་པ་འཇོག་པས་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། ། ལག་ཏེ་བདག་ཅག་མངོན་སུམ་ལ་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེས་སོ་ཞེ་ན་བདེན་ཏེ། མངོན་སུམ་ལ་སྣང་བའི་དོན་འདི་ཡང་དག་པ་ཡིན་ནམ་འོན་ཏེ་མ་ཡིན་སྙམ་དུ་ཐེ་ཚོམ་ཟའོ། །འདི་སྣང་ངམ་མི་སྣང་སྙམ་དུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ནི་སྣང་བ་མེ་ཉིད་དུ་འཇོག་པར་བྱེད་པས་མངོན་སུམ་འཇུག་པའི་ཡུལ་དུ མེད་པ་ཡིན་ནོ།།ཕྱིས་ཀྱི་ཡང་དག་པའི་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བས་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་བྱ་བ་མི་གནོད་དོ། །མངོན་སུམ་གྱི་བྱ་བ་ནི་ངེས་པར་སྣང་བ་ལ་ཞེ་ན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་དེས་བྱས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཐེ་ཚོམ་གྱིས་ཅི་བྱར་ཡོད། སྣང་བ་ནི་དོན་སྣང་ བར་ངེས་པར་མ་ངེས་པར་མི་སྣང་སྟེ།དེས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐེ་ཚོམ་གྱི་ཡུལ་ལ་ལྟོས་སམ། མ་ངེས་པ་མངོན་སུམ་གྱི་དོན་མ་ཡིན་ནོ། །ངེས་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དོན་ཡིན་ལ་སྣང་བ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་དོན་ཡིན་ནོ། །བར་ཏི་ཀ་ལས་མངོན་སུམ་གྱི་དོན་སྣང་བའི་དབང་གིས་ རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ཞེན་པས་སོ་ཞེ་ན།གང་དུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ངེས་པར་བྱས་པ་དེ་ལ་ནི་མངོན་སུམ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཚུར་ངེས་པར་བྱེད་པ་ནི་སྨིག་རྒྱུའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་མངོན་སུམ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་འཇུག་ པའི་ཡུལ་ནི་ངེས་པ་ཡིན་ལ་ཆུ་ཡང་ངེས་པ་ཡིན་ན་དེ་མི་འཐོབ་བོ།།སྨིག་རྒྱུའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་ངེས་པ་དེས་ན་དེ་ནི་འཇུག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དབང་པོ་ལ་བརྟེན་པའོ། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཞེན་པའི་བཟུང་བ་ཡིན་ལ་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཞེན་པས་གནོད་ པ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ཅི་ཞིག་ཐེ་ཚོམ་ཟ།གང་ཡང་དེ་ལྟ་ན་ཐེ་ཚོམ་གྱིས་ཟིན་པའི་མངོན་སུམ་སྐྱེས་པ་དེ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དེ་ཡང་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདི་མེའམ་མེ་ཏོག་གི་ཚོགས་ཡིན། ཡང་དག་པའམ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ཞེས་ཁྱད་པར་རམ། དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མ་ ཡིན་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་མེ་ཉིད་དུ་མ་ཞེན་ན་ནི་གཉིས་ལ་དམིགས་པའི་ཐེ་ཚོམ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །མེ་ཉིད་དུ་ཞེན་ན་ནི་ཐེ་ཚོམ་གྱིས་བྱས་པ་ཆ་གཞན་ཞེན་པ་མངོན་སུམ་གྱི་བྱ་བ་ལས་བླ་ལྷག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་གྱི་བྱ་བ་ལ་གནོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྙམ་དུ་མངོན་ སུམ་གྱི་བྱ་བ་ནི་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན་དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ།འཇུག་པའི་ཡུལ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་སྣང་བ་ཡིན་གྱི་ཐེ་ཚོམ་ནི་བཟུང་བ་མ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ངེས་པ་ཡིན་གྱི་མ་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།




推理是通过观察事物之间的关联，用以确定存在或不存在的事物。而现量则是通过确立显现的自性来获得认识。
如果有人说："我们对现量产生怀疑"，这确实如此。我们会对现量所显现的对象是否真实产生怀疑。但这并非怀疑"是否显现"，因为显现本身就是现量作用的对象所在。
后来对真实对象的怀疑并不妨碍现量的作用。现量的作用是确定显现，既然这已经由现量完成，怀疑又能做什么呢？显现必定是确定的显现，不会是不确定的显现。因此，分别念是否关注怀疑的对象，或者说不确定性都不是现量的对象。确定性是分别念的对象，而显现是现量的对象。
如果按照注释所说，现量的对象是依显现而安立，而分别念则是依执著而安立，那么对于错误认定的情况，现量就不是量。例如，确定海市蜃楼为实有特征的现量认识并非是量。因为所趋入的对象是确定的，而水也是确定的，但却无法获得。
海市蜃楼的自相并未被现量所确定，因此它不是趋入的对象，所以这是依赖感官的。对于颠倒执著所取的对象，由随顺的执著所破除才是量，对此有什么可怀疑的呢？
若问及被怀疑所摄的现量如何生起，这也是量。因为当怀疑"这是火还是花丛？是真实还是非真实？"时，是对特征或者实非实产生怀疑。如果不执著为火，就不会成为对两者的怀疑。如果执著为火，则怀疑所产生的其他执著超出了现量的作用范围，因此不会妨碍现量的作用。
如果认为现量的作用是一向确定的，这是不合理的。趋入的对象是现量所显现的，而怀疑并非所取，这是确定的而非不确定的。

།དེ་ངེས་པར་འགྱུར་ན་མ་ངེས་པའི་ཞེན་པས་ཡུལ་དུ་བྱས་ཀྱང་ངེས་པ་ཉིད་དུ་གནས་པ་དེས་ན་དེ་ ལ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་ཅི་ཞིག་བྱ།གལ་ཏེ་ཞེན་པའི་སྣང་བ་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡིན་ན་ནི་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱི་འབྲས་བུར་འགྱུར་ཏེ། མཐའ་གཅིག་ཏུ་མ་ངེས་པའི་ཞེན་པའི་ཡུལ་ནི་ཐོབ་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇུག་པའི་ཡུལ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་རྣམ་པ་ཡིན་ ཏེ།གང་གི་ཕྱིར་དེ་མཐོང་བར་ཞེན་པ་ཡིན་གྱི་སྤྱོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མཐོང་བ་ཡང་མངོན་སུམ་ལ་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེས་མཐོང་བའི་མེ་དེ་ཉིད་ངེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །འཇུག་པར་བྱེད་པའི་མངོན་སུམ་ཡིན་གྱི་ཐེ་ཚོམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རྣམ་པར་ འཇུག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།གང་ཡང་ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྣམ་པ་གཞན་སྒྲོ་བཏགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་སེལ་བར་བྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་ཐེ་ཚོམ་ལས་ཀྱང་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་ན་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ན་ལྡོག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་གང་གི་ཕྱིར་འཇུག་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་ཐེ་ ཚོམ་ལྡོག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།འགལ་བའི་རང་བཞིན་དུ་ངེས་པར་བྱས་པ་མཐོང་བ་ཙམ་ནི་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་འཇུག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པས་མངོན་སུམ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་འགལ་བའི་རང་བཞིན་དེས་ན་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་གྱི་ཐེ་ཚོམ་གྱིས་ནི་ མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་འཇུག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཞེན་པ་ལ་མཐའ་གཅིག་པར་ཅི་ཞིག་བྱ། གང་དུ་ཞེན་པ་ཉིད་འཇུག་པར་བྱེད་པ་དེར་ནི་མཐའ་གཅིག་པ་ཉིད་ཚོལ་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡུལ་ངེས་པ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཡང་ཐོབ་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་མངོན་སུམ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཇུག་པའི་ཡུལ་ནི་སྣང་ཞིང་ངེས་པའི་དངོས་པོའི་རྒྱུན་ཡིན་གྱི་རྟགས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྣང་བའི་ངེས་པ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་པོ་ཡང་མངོན སུམ་ཡིན་གྱི་ཞེན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་འཇུག་པའི་ཡུལ་ངེས་པའི་རྣམ་པར་འཇོག་པ་པོ་ནི་ལྟ་བ་ཉིད་ཡིན་ལ། མ་ངེས་པར་འཇོག་པ་པོ་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཞེས་བྱ་བའི་ཞེན་པ་ཡིན་གྱི་ལྟ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ཐོབ་པའི་ཡན་ལག་གི་ཞེན་པ་མངོན་སུམ་གྱི་བྱ་བར་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ ནམ་ཞེན་བདེན་ཏེ།མཐོང་བར་ཞེན་པ་ཡིན་གྱི་ཞེན་པ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་གྱི་བྱ་བ་ནི་མཐོང་བར་ཞེན་པ་ཡིན་ཏེ། མ་ཞེན་ན་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་བཞིན་དུ་ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པར་ངེས་པ་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བར་མི་ནུས་པའི་དངོས་པོ་འཇུག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ།

当确定性成立时，即使不确定的执著将其作为对象，它仍然安住于确定性中，因此何需一向地确定它呢？如果执著的显现是趋入的对象，那么一向的确定性就会成为现量的果，因为一向不确定的执著对象是无法获得的。
趋入的对象是现量的行相，因为它是见到后的执著而非行为。见到也是安住于现量中，因此由它所见到的火本身是确定的，所以是趋入的对象。是趋入的现量而非怀疑，因为怀疑的行相不是趋入的对象。
至于怀疑增益的其他行相，则由其他量来遣除。如果说世间即使从怀疑也不会趋入，那么在怀疑时就应当退却，但由于实际上会趋入，所以怀疑并非使人退却。
仅仅见到被确定为相违自性的事物并非明显显示，因此不是趋入的对象，所以现量不是趋入者。如此，由于相违的自性，它将成为非量，而不是由于怀疑。因此，对于非趋入的执著，何需一向性呢？
在执著本身成为趋入者的情况下，才需要寻求一向性，如同比量一样。因此，对于分别念来说，比量是量，因为它具有确定的对象，且能获得对象的存在与否。
再者，一切现量的趋入对象是显现且确定的事物相续，而非因相。确立显现的确定性者是现量而非执著。因此，安立趋入对象确定性的是见而非执著，安立不确定性的是名为怀疑的执著而非见。
若问："难道不是说执著是获得事物的支分、是现量的作用吗？"确实如此。但这是见到后的执著，而非仅仅的执著。现量的作用是见到后的执著，因为若无执著，则如同刹那性一样，无法言说对境、时间和行相确定的事物就不是趋入的对象。

། དེ་ལྟར་ན་ཐེ་ཚོམ་གྱིས་མཐོང་བ་ཉིད་དུ་ངེས་ན་ཡང་ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པར་ངེས་པའི་དངོས་པོ་སྣང་ཞིང་ངེས་པ་ཐ་སྙད་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཐེ་ཚོམ་གྱིས་ཞེན་པར་བྱས་པའི་སྔོན་པོ་མ་ངེས་པ་ཡིན་ལ་གཞན་དུ་ནི་ཐོབ་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་འཇུག་པའི་ཡུལ་ནི་མ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ནི་བདེན་ན་མ་ངེས་པ་ནི་ཞེན་པར་བྱས་པ་ཡིན་ལ་སྣང་བ་ནི་མ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་སྣང་བ་ངེས་པ་ལྟ་བ་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ཞེན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོའི་ངེས་པ་ཞེན་པར་མ་བྱས་པས་སྐད་ཅིག་མ་ཡང་དེ་ལྟར་འཇུག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན ནམ་ཞེ་ན།ཐེ་ཚོམ་གྱིས་ནི་ཅི་འདི་སྔོན་པོ་ཉིད་དམ། འོན་ཏེ་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཅེས་ངེས་པ་ཉིད་ཞེན་པར་བྱས་པ་ཡིན་གྱི། གང་གི་ཕྱིར་ངེས་པ་ཞེན་པར་མ་བྱས་པར་འགྱུར་པ་འདི་ནི་སྔོན་པོ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ངེས་པའི་འཇུག་པའི་ ཡུལ་ནི་མཐོང་བ་ཉིད་དུ་ཞེན་པར་བྱས་པ་ཡིན་ལ་དེ་ནི་ཐེ་ཚོམ་གྱིས་ཀྱང་མཐོང་བ་ཉིད་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།འོན་ཀྱང་ཐེ་ཚོམ་ནི་རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་མི་གནས་ལ་མཐོང་བ་ནི་གནས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ། །ཐེ་ཚོམ་ནི་མི་གནས་པ་ཡིན་ལ། མཐོང་བ་ནི་གནས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཇིག་ རྟེན་ན་ཡང་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་མཐོང་བའི་བྱ་བའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་ཐེ་ཚོམ་དང་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་སྣང་བའི་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བར་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་འཁྲུལ་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱི་གནོད་ པར་བརྗོད་ཀྱི་ཐེ་ཚོམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གང་ཡང་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ལམ་རེག་པའི་ཐེ་ཚོམ་ནི་དཔེར་ན་ཆུ་དམར་པོ་ལ་ཅི་འོན་ཏེ་མེའམ་འོན་ཏེ་པ་ལ་ཤའི་མེ་ཏོག་གི་ཚོགས་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་དངོས་པོའི་ཆ་སྤངས་པ་སྟེ། སྒྲོ་བཏགས་དང་འདྲ་བར་མངོན་སུམ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ནོ། ། མངོན་སུམ་མི་སྣང་བ་ངེས་པ་ཞེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཐོབ་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ཉིད་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གནས་སོ། །འབྲེལ་བ་ལས་ནི་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཇི་ལྟར་ངེས་པར་བྱས་པ་དེ་ཡང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ལ་ཤེས་པ་གཞན་ཇི་ལྟར ངེས་པར་བྱ་བ་དེ་དང་མ་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཏེ་དེས་ན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་གྱི་འདིར་ངེས་པ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་འབྲེལ་པ་འདོད་པ་ནི་ཤེས་པར་མི་བྱའོ།།གལ་ཏེ་དེས་ངེས་པར་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡིན་ན་ནི་ངེས་པར་རྟོག་པ་དང་ངེས་པ་མཐོང་བ་ཞེན་པ་ཚད་མའི་བྱ་བ་རྫོགས་པ་ཡིན་ནོ།

如此，即使由怀疑确定为见到，对境、时间和行相确定的事物也是显现且确定而被言说的。若问："由怀疑所执著的青色是不确定的，而在其他方面又是可得的，因此趋入的对象难道不是不确定的吗？"确实如此，不确定是被执著的，而显现是不确定的，因此显现的确定依赖于见，而非执著。
若问："若不执著事物的确定性，刹那性也同样不是趋入的对象吗？"怀疑是执著"这是青色还是非事物"这样的确定性，而不是在未执著确定性的情况下说"这也是青色"。因此，确定的趋入对象是被执著为见到的，这也被怀疑言说为见到。
然而，怀疑不安住于单一自性，而见到仅仅是安住的。世间也知道怀疑是不安住的，而见到是安住的。因此，随顺见到之作用的怀疑与一向确定的显现在言说上并无差别。
正因为如此，所说的"由错乱因"等增益为现量所违害，而怀疑则不然。至于触及事物自性的怀疑，例如对红水产生"这是火还是波罗奢花丛"这样舍弃事物部分的怀疑，如同增益一样为现量所违害。
现量不显现而确定的执著，由于是可得的，故能获得彼，因此是量，这是成立的。关于"由关联而获得"这一点，比量如何确定，那就是关联；其他认识如何确定，那就是无关联，因此非能获得。这里由于不依赖于确定，故不应了知为所欲求的关联。若由彼确定是趋入的对象，则确定分别与确定见到的执著即是量的作用的圆满。

།ཅི་སྟེ་དངོས་པོ་གང་ ཞིག་ངེས་པ་ན་གང་འཇུག་པའི་ཡུལ་དུ་མི་འགྱུར་བ་ངེས་པར་མ་བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཞེ་ན།འདི་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཅི་ཡོད་ངེས་པར་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལས་གཞན་དུ་ངེས་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་མ་ངེས་པ་འགལ་བའི་ཆོས་ དང་ལྡན་པ་གང་ཡིན་པའོ།།ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ཡང་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་སྣ་ཚོགས་གཅིག་ཏུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཙམ་ཉིད་འགལ་བའི་ཆོས་དང་འབྲེལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འདིར་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་དོན་དུ་ཇི་ཙམ་ཞིག་ རྗོད་པར་བྱེད་པར་འོས་པ་དེ་ཙམ་ཞིག་བཤད་དོ།།དེ་ལ་དངོས་པོ་ནི་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་གཞན་དང་འབྲེལ་བ་ཡིན་ན་ནི་ཚད་མའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་སྒོ་ལེབ་ཀྱི་བུ་གར་ནོར་བུ་ངེས་པ་ཁང་བའི་ནང་ན་གནས་པའི་ནོར་བུ་ལས་ངེས་པ་བཞིན་ནོ། །འདིར་རེ་ཞིག་ནོར་བུ་ ཙམ་ངེས་པ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན།ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པའི་ནོར་བུ་མ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །ནོར་བུ་ཙམ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ཕྱིར་ནི་ཐོབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ངེས་པ་ལས་ཡིན་ལ་ངེས་པ་ཡང་ཁྱད་པར་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གོང་བུ་ཙམ་ནི་ཐོབ་པར་བྱ་ བ་མ་ཡིན་ནོ།།འབྲས་བུ་འདོད་པས་སྐྱེད་པ་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དོན་ཆེད་ཀྱི་བྱ་བ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ལུས་དང་ངག་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་བློ་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པའི་བྱ་བ་ལྟ་བུ་དང་རྟོག་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པ་ ངེས་པའི་དངོས་པོ་ཐོབ་པར་འདོད་པ་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པས་བརྩམས་པ་རབ་ཏུ་བསྟན་པའི་དངོས་པོའི་མཐར་ཐུག་པ་ནི་གཅིག་ཡིན་པར་ལྟའོ།།དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་ནི་གཞན་ཡིན་ནོ། །སྐབས་སུ་བབ་པའི་དོན་བྱ་བ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་མ་ངེས་པར་ ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དུ་མ་ཡིན་ཡང་འཇུག་པ་གཅིག་གི་ཡུལ་ཡིན་ནོ།།འཇུག་པ་གཅིག་གི་ཡུལ་ཡང་ཚད་མ་གཅིག་གི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་གང་ཡིན་པར་ཤེས་པ་དེ་ནི་ངེས་པ་མེད་དོ། །རེས་འགའ་ནི་ཚད་མ་གཅིག་གི་ཡུལ་ཡིན་ལ། རེས་འགའ་ནི་ཚད་མ་དུ་མའི་ ཡུལ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་མངོན་སུམ་ནི་སྐད་ཅིག་ཐ་དད་པ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ངེས་པ་མེད་པར་ཞེན་པར་བྱེད་ཀྱི་ཚོགས་པ་ཐ་དད་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་མཐོང་བའི་བུམ་པ་རྣམས་ལ་ནི་གལ་ཏེ་ནུས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་གཅིག་གམ་དུ་མ་ཅུང་ཟད་ཅིག་དགོས་ལ་དེའི་ཚེ་བུམ་ པ་རྣམས་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཐ་དད་པ་རྣམས་ཁོ་ནར་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ།།ཡང་གང་གི་ཚེ་བུམ་པ་གཅིག་གི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དགོས་པ་དེའི་ཚེ་མཐོང་བའི་མདོ་ཁོ་ན་ལ་ངེས་པ་གཅིག་ལེན་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ།

若问："确定某一事物时，何谓'未确定'而不成为趋入对象？"对此可说，即是异于确定认知的其他确定。那又是什么呢？即是对境、时间和某些行相不确定，具有相违法的。
对境、时间和行相的差别也是能差别，因为若非能差别，则诸多差异将成为一体。仅此并非与相违法相关联，这里只是为了表示而说明应当表达的内容。
其中，事物即是见到本身。若与其他对境相关联，则非量的对象。譬如，通过门板孔洞确定宝珠与确定房内所住宝珠的情况。在此，且问："是否仅确定宝珠？"具有对境、时间和行相差别的宝珠是不确定的。并非为了追求仅仅宝珠而成为所得，而是由确定，又因确定具有差别境，故仅仅聚合体非所得。
欲求果而生起的能成办之目的性行为是趋入。彼又如同身语俱生心趋入的认知作用，以及随分别而行的彼自身所显示的对境、时间和行相确定的事物，欲得趋入的认知所发起，显示事物究竟是一体。
事物的有境是他者。对当前所为之事未确定而趋近的认知，虽是多种，却是一趋入的对境。一趋入的对境也是一量的对境。所知趋近者是无确定的。有时是一量的对境，有时是多量的对境。
其中，现量于不同刹那趋近时无确定执著，而非由不同聚合。因为对所见瓶等，若需要一切功能所成办的一个或多个些许，尔时诸瓶唯是了知为不同趋近。又当需要一瓶所成办时，即欲取仅见之处的一确定。

།བླང་བར་འདོད་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ངེས་པར་བླང་བར་ འདོད་པ་ནི་ངེས་པར་སྦྱོར་བར་ངེས་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཐ་དད་པར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ།།རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཚོགས་ཐ་དད་པ་ལ་མ་ངེས་པར་ཞེན་པས་བྱེད་པ་དཔེར་ན་རྩིག་པ་བཞིས་བསྐོར་བའི་ཁྱིམ་གྱི་དང་རར་དུ་བ་མཐོང་ནས་མེ་མ་ཡིན་པ་ལས་ལོག་པའི་མེ་ཙམ་ངེས་པར་བྱེད་པ་ ན་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་དཔག་ཅིང་གང་གི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ངེས་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟ་ཡིན་དང་ཁྱིམ་གྱི་དང་ར་དེ་ཉིད་དུ་དུ་བ་གཞན་མཐོང་བས་མེར་ངེས་པ་དེ་ལ་ནི་ཤེས་པ་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དྲན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་དང་ར་ ན་གནས་པའི་མེ་མ་ཡིན་པ་ལས་ལྡོག་པའི་རང་བཞིན་དོན་བྱ་བའི་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ།།གང་གི་ཚེ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཐ་དད་པ་དེའི་ཚེ་ནི་དུ་བ་གཞན་དང་གཞན་གྱིས་གཞན་ལ་ཡང་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་དེའི་ཡུལ་ཅན་རྣམས་ཚད་མ་ཐ་དད་པ་ཁོ་ནའོ། །ཡང་གང་ གི་ཚེ་ཕྱོགས་བཞིར་དུ་བ་བཞི་ལས་མེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་དོན་བྱེད་པ་ལ།གཅིག་ཉེ་བར་མཁོ་བ་དེའི་ཚེ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་མོད་ཁོ་ན་ལ་ངེས་པར་ཞེན་པར་འདོད་ལ། གང་བླང་བར་བྱ་བ་འདོད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཐ་དད་པས་ཚད་མ་ཐ་དད་ པའི་གཟུང་བ་ཡིན་ནོ།།འདི་ཐམས་ཅད་བརྗོད་པའི་དོན་དུ་དུ་བ་གཞན་དང་གཞན་གྱིས་བཅད་པའི་མེ་ཉེ་བ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ངེས་པའི་དབང་གིས་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་དོན་དུ་གཉེར་བའི་དབང་གིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དུས་ཐ་དད་པས་ཀྱང་ དངོས་པོ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཏེ།མཚན་མོ་བུ་འོངས་པ་མཐོང་ན་མཐོང་ནས་ཉིན་མོ་བུ་འོངས་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་མཚན་མོ་བུ་མཐོང་བ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། ནམ་ཕྱེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བུ་འོངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་བྱེད་པར་བཟོད་པའི་རང་བཞིན་ལ་བརྗོད་དོ། །དོན་ དེ་ལ་ནི་ཁ་དོག་དོན་དམ་པ་ཡིན་གྱི་དབྱིབས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལ་ནི་རིང་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། རྡུལ་ཕྲ་རབ་མ་གཏོགས་པའི་གཟུགས་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྡུལ་ཕྲ་རབ་ནི་ཁ་དོག་ཡིན་ལ། དབྱིབས་ནི་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཁ་དོག་གི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་ལས་ཐ་དད་པ་ མ་ཡིན་ནོ།

唯是欲取，而非其他。因此，确定欲取即是确定趋近，故确定趋入对境差别。
比量的不同聚合无确定执著，例如见到四壁围绕的庭院中有烟，确定非火之外的仅仅火时，凡所有者皆是比量，因为一切也成为无确定趋近。如是，于彼庭院中见到其他烟而确定为火，此乃量知而非忆念。因为如前所取庭院中非火之外本性的作用所需。
当趋近差别时，由于其他与其他烟对其他也作用，故彼境者唯是不同量。又当由四方四烟比量火作用时，若需一者，则欲于比量之际唯确定执著，由于欲所取即是所需，故彼等由趋近差别而为不同量所取。为说明这一切，如由其他与其他烟所断近火而说。
因此，由确定力而为所得，非由追求力，此为合理。由时间差别也成事物差别，如夜见子来，见后日间子来，如是夜见子非是量，因为无午夜差别的子来。所谓"行相"即说能作用的本性。于彼义中，色是胜义，形非是，因为极微无长等，除极微外亦无色故。极微是色，形虽有，然非异于色极微。

།དེས་ན་དཔེར་ན་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ལ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་མ་བཟུང་ན་ནི་དེའི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་དབྱིབས་ཀྱང་ངོ་། །སྤྱིའི་ཆོས་རྣམས་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། ཁྱད་པར་མ་བཟུང་ན་ནི་ མི་ཟིན་ལ།ཁྱད་པར་གཟུང་བ་ན་ནི་བཟུང་བ་ཡིན་ཞིང་མ་ངེས་ན་ནི་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་ངེས་པར་བྱེད་དོ། །གང་གི་ཚེ་སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་འཁྲུལ་དུ་ཆུག་ཀྱང་དངོས་པོ་ཉིད་ཙམ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ནི་བརྗོད་པར་མི་ནུས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཆུ་ལ་འཁྲུལ་པ་ན་ཆུ་ཡོད་པ་ལ་ངེས་པར་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ ལ་གཞན་གྱི་ཡོད་པ་ཡང་གཞན་གྱི་ཁྱད་པར་བཞིན་དུ་གཟུང་བ་དེའི་ཕྱིར་གང་ཞིག་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད།དེ་བཞིན་དུ་དུང་གི་དཀར་པོ་བཏང་ན་དེའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་བའི་དབྱིབས་བཏང་ན་སེར་པོའི་རང་བཞིན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར་ན་དེའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་དབྱིབས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་དུང་ལ་སེར་པོར་ཤེས་པ་ལ་ནི་མི་སླུ་བའི་ཞད་ཙམ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དཀར་པོ་དང་སེར་པོ་དག་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྣམ་པ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་སེར་པོ་ལས་ནི་དུང་དཀར་པོ་ཐོབ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་སེར་པོ་ཤེས་པ་ལས་ ཞུགས་པ་ལས་དུང་དཀར་པོ་ཐོབ་ཅེ་ན།ཤེས་པ་གཞན་ལས་ཡིན་པར་སྨྲའོ། །དཀར་པོ་དང་སེར་པོ་སྣང་བ་དག་འབྲེལ་པ་གཟུང་བ་ཡོད་ན་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རལ་གུའི་ནང་ན་གནས་པའི་ལུས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བཞིན་ནོ། །ཡང་དཔེར་ན་ཆུའི་ཤེས་པ་ལས་ནི་སྨིག་ རྒྱུ་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་གྱི་ཤེས་པ་གཞན་ལས་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུའམ།ཐེ་ཚོམ་ལས་ཞུགས་པས་ཤེས་པ་གཞན་ལས་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཐོབ་པ་ནི་ཐ་ན་རེག་བྱའི་ཤེས་པ་ལས་ཡིན་ནོ། །སྒོ་གསེབ་ཀྱི་བུ་གར་གནས་པའི་མཐོང་བའི་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་ནི་ཁང་ ཕུགས་ན་གནས་པའི་ནོར་བུའི་གནས་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་ན་ནོར་བུ་ཐོབ་པོ་ཞེས་སྨྲའོ།།དེའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་འགལ་བ་ངེས་པ་ལས་གང་ཤིན་ཏུ་མ་ངེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དང་། རགས་པ་དང་། ཚད་ཆུང་བ་དང་། མི་གསལ་བ་དང་འདྲེས་པས་ཐག་རིང་པོ་ན་གནས་པ་རྣམས་ངེས་པ་ན་ཇི་ལྟར་སྐད་ཅིག་མ་དང་ཕྲ་མོ་དང་གསལ་བ་དང་། ཚད་ཆེ་བ་དང་། མ་འདྲེས་པའི་ཤིང་ལ་སོགས་པའི་ཚད་མས་ཐོབ་ཅེ་ན། རིགས་པ་ཉོན་ཅིག་།འདི་ལ་དངོས་པོ་དབྱིབས དང་ལྡན་པ་ངེས་པར་དོན་བྱ་བའི་རང་བཞིན་ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ནོ།

因此，譬如刹那性与青等非异，若不取青等则非成为其体性之事物，形状亦复如是。诸共相法存在于别相本性中，若不取别相则不能取，取别相时即为所取，若不确定则由其他量而确定。
当于阳焰起水错乱时，不能说仅于事物性非是，因为于水错乱时定是于有水错乱，如同他者之有也如他者之别相而取，故于何者无错乱。如是，若舍贝壳之白，则舍其本性所成之形，若成为黄之本性颠倒，则其本性所成之形颠倒，故于贝壳起黄知中全无不欺少分，因为白与黄二者差别。因此，由于行相差别，故从黄不能得白贝。
若问："如何从黄知趣入而得白贝？"答：从其他知。若取白与黄显现二者关联则是比量，如同比量衣囊中所住之身。又如从水知不得阳焰而从其他知，如是；或从疑惑趣入，从其他知得义，如是得，乃至从触知。从门缝孔隙所住见之眼识，能取屋内所住宝之处，故说得宝。
因此，由互相舍离而住之相确定相违，由于极不确定故非境。若如是，则于非刹那性、粗大、量小、不明显及混杂远处诸者确定时，如何由量得刹那、细微、明显、量大及不混杂之树等？请听理由：于此，具形事物确定作用之本性非现量。

།སྔོན་པོ་དེ་ཡང་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དང་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པའི་ཐུན་མོང་གི་ཚོགས་ཡིན་ཏེ། སྣང་བའི་སྔོན་པོ་ལ་ནི་ཡུན་རིང་བ་མི་འགལ་བའམ་མྱུར་དུ་ཡང་རུང་སྟེ། གང་ཡང་ངེས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་འགའ་ཞིག་ལ་ཐུན་མོང་གི་རང་བཞིན་དུ་ངེས་པ་ལ་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པར་སྒྲོ་འདོགས་ཀྱང་དེ་ཙམ་གྱིས་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་འགྱུར་རམ། སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དང་འགལ་བའི་རང་བཞིན་བཟུང་ན་ནི་སྣ་ཚོགས་སྐད་ཅིག་མ་ནི་མ་ཡིན་པར རུང་སྟེ།ངེས་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཐུན་མོང་དུ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པ་ནི་དུས་ཕྱིས་འཁྲུལ་པས་སྒོ་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་གཟུང་ངོ་། །དེ་བཞིན་དུ་གཅིག་གི་རང་བཞིན་ཕྲ་མོ་ཡིན་ལ། དུ་མ་ནི་རགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་རགས་པ་གཅིག་ མཐོང་ན་ནི་འགལ་བ་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན།གང་གི་ཚེ་དུ་མ་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་གཅིག་ནི་ཕྲ་མོ་ཡིན་ལ་དུ་མ་ཉིད་ནི་རགས་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ཅི་ཡོད། གང་ཡང་མ་མཐོང་བ་ཉིད་ནི་ཕྲ་མོའི་ཚོགས་པ་ཡིན་པར་བསྒྲུབ་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་མི་འགལ་ལོ། །གང་ཡང་གསལ་བ་ཡང་རྒྱང་ རིང་པོ་ནས་མི་གསལ་བར་སྣང་བ་དེ་ཡང་རྡུལ་དང་འདྲས་བ་ཡིན་ཏེ།རྡུལ་དང་འདྲེས་པ་ཡང་མཐོང་བ་དང་མི་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འདྲེས་པ་འཛིན་པ་མི་གསལ་བར་འཛིན་པ་ཡིན་གྱི། གཅིག་ལ་འགལ་བར་གཟུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།། རྟ་རྨིག་གིས་སྣད་པའི་ལམ་ནས་ལངས་པའི་རྡུལ་ གྱིས་བར་དུ་ཆོད་པའི་སྣམ་བུ་སྔོན་པོ་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ།།རྡུལ་ཡང་བསགས་པ་ན་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །ཇི་སྲིད་ཐག་རིང་པོ་ན་དེ་སྲིད་དུ་སྣང་བར་འགྱུར་ལ། ཇི་སྲིད་དུ་ཉེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་སྲིད་དུ་མི་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ། མ་བསགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་རྡུལ་གྱི་ཆ་ཅུང་ཟད་དང་དམར་པོའི་ རང་བཞིན་གྱི་སེར་པོ་ཉམས་པར་དམིགས་ཀྱི་རྡུལ་ལོགས་སུ་མི་སྣང་བ་བཞིན་ནོ།།དེ་ནི་རྫས་གཞན་ཉིད་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་མི་ནུས་ཏེ། ཡང་མཁས་པས་དེ་དག་སོ་སོར་བྱེད་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཉེ་བར་ལེན་པ་གཅིག་ལ་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་དག་སྐྱེ་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྡུལ་ནི་མི་དམིགས་པ་དེ་དག་འདྲེས་པའི་ཁ་དོག་གཞན་མི་གསལ་བར་དམིགས་པའི་ཕྱིར་གཉིས་ཀ་མི་གསལ་བས་བཟུང་བ་ཡིན་གྱི། གཅིག་ལ་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བ་ཉིད་དུ་བཟུང་བ་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཅི་ཞིག་འགལ། ཆེན་པོ་ལ་ཆུང་ངུར་ངེས་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པ དེ་ལ་ཡང་།དབྱིབས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣང་བའི་ཆོས་ཡིན་གྱི་དངོས་པོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་དོ།

那青色也是刹那性与非刹那性的共同聚集，因为显现的青色不违背持续时间长或速疾，皆无确定。因此，若于某错乱因缘确定为共同本性而增益非刹那性，仅由此是否能确定为刹那性？若取与刹那性相违之本性，则种种可以非是刹那，但无确定。因此是共同存在，故应知刹那性是后时由错乱增益。
如是，一之本性是细微，多则是粗大。于此，若见一粗大则成见相违，然当见多时，一是细微而多性是粗大故有何相违？且以未见即能成立为细微聚集故不相违。又明显者从远处显现为不明显，此亦与尘相杂，与尘相杂者即是见与不明显。因此，取相杂即是取不明显，非于一取为相违。
从马蹄扬起之道升起的尘埃间隔中取青色毛毯。尘积聚时则成显现。远时则成显现，近时则成不显现，因为未积聚。如同稍许尘分与赤本性之黄损减所缘，而尘不另外显现。
不能说此是他物性生，因为智者见彼等各别作用，因为于一所取不应生异本性。如是，不缘尘埃彼等相杂之他色不明显所缘故，由二者不明显而取，非于一取为明显与不明显性故有何相违？
对于所说大而定小者，于此也说：形状是显现法，非事物。

།ཚད་ཀྱང་དབྱིབས་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དབྱིབས་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་ན་ཚད་ཀྱང་དངོས་པོའི་ཆོས་སུ་མི་འགྱུར་བས་དེ་ལ་འཁྲུལ་ཀྱང་དངོས་པོ་ལས་འགལ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ ན་ནི་མྱ་ངམ་ན་ཆུང་ངུ་ལ་ཆེན་པོར་འཛིན་པར་འཁྲུལ་པ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན།ཉོན་ཅིག་དེ་ལ་ཡུལ་དེ་དང་དེ་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་འགལ་བ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ན་ཆུང་ངུ་ནི་ཡུལ་གཞན་ལ་གནས་པ་ཡིན་ལ། ཆེན་པོ་ནི་རྒྱ་ཆེན་པོའི་གོ་སྐབས་ཀྱི་ཡུལ་ཁྱད་པར་མཐོང་བ་ ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཡུལ་དེ་ན་གནས་པ་དང་།།དེའི་ཡུལ་ན་མི་གནས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་འགལ་བ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་མགལ་མེའི་འཁོར་ལོར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་དབྱིབས་འཁྲུལ་པ་ནི་ཡུལ་དེ་ན་མི་གནས་པའི་ཡུལ་དེ་ན་གནས་པ་ཉིད་དེའི་ཡུལ་འགལ་བར་འཛིན་པ་དེ་བཞིན་ནོ། །རྣམ་ པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཆུང་ངུ་ལ་ཆེན་པོར་འཛིན་པ་ཡུལ་འགལ་བ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་པ་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།གང་གི་ཕྱིར་དངོས་པོ་དེའི་སོ་མཚམས་གང་དང་ལྡན་པར་མཐོང་བས་སོ། །མཚམས་དེ་ཉིད་ལ་མ་འཁྲུལ་བ་ཐག་རིང་པོ་ན་ཆུང་ངུར་སྣང་བ་ཡིན་ལ་ཆུང་ངུ་ལ་ཆེན་པོར་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ དངོས་པོའི་སོ་མཚམས་ལས་འདས་ནས་ནམ་མཁའི་ཆ་ཁྱབ་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཆེན་པོ་ལ་ཆུང་ངུར་སྣང་བ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ལ་ཆུང་ངུ་ཆེན་པོར་སྣང་བ་ནི་མ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ།།གང་ཡང་ཤིང་ལ་སོགས་པ་མ་འདྲེས་པ་ལ་འདྲེས་པར་འཛིན་པ་དེ་ནི་བར་ཆད་ཅེས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་གཞན་མ་བཟུང་ བར་དེ་སྟོང་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་བཟུང་བ་དེའི་ཚེ་བར་མ་ཆད་པར་བཟུང་བར་འགྱུར་གྱི།ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་འཁྲུལ་པ་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་འགལ་བ་མེད་དོ། །འདི་སྙམ་དུ་བར་ཆད་དང་བཅས་པ་དང་བར་ཆད་མེད་པ་འགལ་ལོ་སྙམ་ན་དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། གང་ གི་ཕྱིར་འདིར་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ལ་ནི་འགལ་པ་འགའ་ཡང་མེད་ཀྱི།འོན་ཀྱང་བར་ཆད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོ་གཞན་མ་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བར་ཆད་དང་བཅས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་ཆད་ཅེས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཡོད་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །བར་ཆད་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་མ་བཟུང་ བར་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི།མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

量度也是形状之法，因此若形状非青色，则量度也不成为事物之法，故于此虽有错乱，于事物无有相违。
若如是，则于旷野中对小执为大之错乱如何？请听：于此有彼处与非彼处因缘之相违。因为小是处于他处，而大是见广大空间之特殊处，故有处于彼处与不处于彼处因缘之相违。譬如，转动火把显现为轮之知觉形状错乱，即是不处于彼处而处于彼处性，如是取境相违。
以此方式，主张于小取为大有境相违者非是，因为见彼事物之边际具足故。于彼边际无错乱，远处显现为小，而小显现为大者，是超越事物边际而显现遍满虚空分故。大显现为小是错乱，小显现为大则非错乱。
又如于树等未混合取为混合者，是未取间隔所谓之他事物，取彼空性事物时，则取为无间隔，而于境、时、相等无有错乱，故无相违。若念有间隔与无间隔相违，此不应理。因为此中于事物本性全无相违，然而所谓间隔是未取他事物。故所谓有间隔是说有所谓间隔之事物。所谓无间隔是说未取彼，非是无有。

།གལ་ཏེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དངོས་པོ་ཉིད་དམ་འཛིན་པ་འབའ་ཞིག་བར་ཆོད་པ་དང་བཅས་པའམ་བར་ཆད་མེད་པར་སྨྲ་ན། དེའི་ཚེ་འགལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། གང་གི་ཚེ་དངོས་པོའི་བར་ཆད་དང་བཅས་པ་གཟུང་གི་བར་ཆད་མེད་པ་ དེའི་ཚེ་བར་ཆད་དང་བཅས་པ་དང་བར་ཆད་མེད་པ་དག་ཡུལ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཅི་ཞིག་འགལ།དེའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་ངེས་པ་ལས་གཞན་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དམ་མི་གསལ་བ་ཉིད་དམ། མི་རིགས་པ་ཉིད་དམ་གཞན་ཡང་རུང་སྟེ། ངེས་པར་ བྱས་ཤིང་ཐམས་ཅད་མི་ཐོབ་པར་ཟད་དོ།།འདི་ལྟར་སྔོན་པོའི་རང་བཞིན་གྱི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ནི་མཐོང་བའི་སྔོན་པོའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་མཐོང་བ་དང་འགལ་བ་སྔ་ན་མེད་པ་ནི་ཅི་ཞིག་ཐོབ། ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་འགལ་བར་འགྱུར་ བ་ཡིན་ན་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ནི་སྔོན་པོ་སྤངས་ཏེ་གནས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།ངེས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དང་ནི་སྔོན་པོའི་རང་བཞིན་དུ་ཞེན་པའི་སྐད་ཅིག་མ་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ནི་ཐོབ་པ་ཡིན་ན་གང་གིས་ན་འགལ་བར་འགྱུར། ཐོབ་པ་ནི་སྔོན་པོ་ཡིན་ལ་དེ་ལ་ནི་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་ཡུལ་གཞན་ན་གནས་པའི་ནོར་བུའི་རང་བཞིན་ནི་དེ་ན་གནས་པའི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་གནས་པ་ཡིན་ལ་དཀར་པོ་ཡང་སེར་པོའི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་སྤངས་ཏེ་གནས་པ་དེས་ན། དེ་ལ་ནི་ངེས་པ་ལས་གཞན་ཐོབ བ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་ཁང་པའི་ནང་ན་གནས་པའི་ནོར་བུ་དང་དུང་དཀར་པོ་ནི་སྒོ་གསེབ་ན་གནས་པའི་ནོར་བུ་འཛིན་པ་དང་། དུང་སེར་པོར་འཛིན་པའི་ཤེས་པའི་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ངེས་པ་དང་མ་ངེས་པ་དང་འགལ་བ་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འོ་ན་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཐོབ་ཀྱང་གཞན་ཐོབ་ པར་མི་འགྱུར་གྱི།མངོན་སུམ་མ་ངེས་པར་ཐོབ་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཚད་མའི་བྱ་བ་ནི་ངེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉམས་སོ་ཞེ་ན། ཉམས་པ་མེད་དེ་དེ་ལྟར་ཡོད་པར་མཐོང་བའི་སྔོན་པོ་དེ་ཉིད་སྐད་ཅིག་མའི་རང་བཞིན་ཡིན་གྱི། གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ ཅིའི་ཕྱིར་མ་ངེས་པ་ཐོབ་པ་ཡིན།།གང་གི་ཕྱིར་སྔོན་པོ་དེ་སྐད་ཅིག་མར་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ནི་སྔོན་པོ་འབའ་ཞིག་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་དམ་པའམ་སྐད་ཅིག་མའི་དངོས་པོ་ཐོབ་ཀྱང་དེའི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཐོབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་གང་ གི་ཚེ་ཐག་རིང་པོ་ནས་ཤིང་ལ་ཤིང་ཉིད་དུ་ངེས་ཤིང་ཤིང་ཤ་པར་ནི་མ་ངེས་པ་དེའི་ཚེ་ཤིང་ཤ་པ་ཉིད་གང་ལས་ཐོབ་པ་ཡིན་ཞེ་ན།ཉོན་ཅིག་མཐོང་བའི་ཤིང་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ནི་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་ནོ།

若于一切方面唯说事物本身或执取是有间隔或无间隔，则彼时成相违。然当取事物有间隔而非无间隔时，有间隔与无间隔二者境不同，故何有相违？
此义如是：此非从决定获得他者，然而或非刹那性，或不明显性，或不应理性，或其他，仅是作决定而一切不得。如是，青色自性之刹那性即是所见青色自性，非他。故与所见相违前所未有者得何？
相互舍离而住之相即是相违，然刹那性非舍离青色而住，因为是彼自性故。决定之非刹那性与执为青色自性之刹那性是相违。若得非刹那性，则何以成相违？所得是青色，于彼则是相违。
又如处于他处之宝石自性，舍离处于彼处之自性而住，白色亦舍离黄色自性而住，故于彼从决定得他。因此，处于室内之宝石与白螺，非是取处于门缝之宝石与取黄螺之识之作用，故得决定、不决定与相违。
若如是，则虽得刹那性亦不得他，而现量不决定得。故量之作用是决定者，此义损坏耶？无有损坏。如是有所见之青色即是刹那自性，非他。故何以得不决定？因为彼青色未决定为刹那故，现量唯得青色。
虽得胜义或刹那事物，然以其刹那性非所得，因为不决定故。若尔，当从远处决定树为树性而未决定为娑罗树时，从何得娑罗树性耶？请听：所见树即是能作用者。

།དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡང་སྤྱིའི་ཤིང་ཉིད་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ཁྱད་པར་ཤིང་ ཤ་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ཤ་པ་ཤིང་ཉིད་དུ་ངེས་པར་བྱས་པ་འབྲས་བུ་ལ་ངེས་པར་སྦྱོར་བའི་ཤིང་ཤ་པ་ཉིད་ཚད་མས་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། སྤྱིར་ངེས་པ་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ངེས་པ་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་ཐོབ་ པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།ཁྱད་པར་གྱི་ངེས་པ་ནི་སྤྱིའི་མཐར་ཐུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དོན་བྱ་བར་ནི་ཁྱད་པར་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་གྱི། སྤྱི་ལ་རག་ལས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་ཡང་མཐོང་བ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ནི་སྤྱི་ལ་ལྟོས་པ་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་སྤྱི་མ་ངེས་ན་ནི་ ཚད་མ་གཞན་ལས་ངེས་པར་བྱའོ།།ཅི་སྟེ་ངེས་ན་ནི་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་དེ་ཡང་ཁྱད་པར་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་དེར་ཚད་མ་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན་པ་ཚད་མའི་བྱ་བ་ནི་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་སྔོན་པོ་ངེས་པར་བྱེད་པ་ལྟར་སྐད་ཅིག་ མ་མ་ཡིན་པ་དང་།རྡུལ་ཕྲ་རབ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གལ་ཏེ་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ལ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན། །དེ་སྔོན་པོ་ཉིད་ལ་དེ་ཇི་ལྟར་ཚད་མ་ཡིན། ཅི་ཤེས་པ་གཅིག་ཉིད་ཁོ་ན་ཚད་མ་ཡིན་ལ། གཞན་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། ཉོན་ཅིག་ ཚད་མའི་བྱ་བ་ནི་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ།ངེས་པ་ཡང་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་འཛིན་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕན་ཚུན་ལོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དང་དེ་ལས་ལྡོག་པའི་བརྟེན་ནས་དངོས་པོ་གཞན་ལས་ལྡོག་པའི་མཐར་ཐུག་པར་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་ དོ།།དེའི་ཕྱིར་ངེས་པའི་ཡུལ་ནི་ལྡོག་པ་གཅིག་གི་མཐར་ཐུག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །ངེས་པ་ཡང་ཚད་མའི་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལྡོག་པ་གཅིག་ཚད་མའི་བྱ་བ་ཡིན་པས་ཚད་མའི་བྱ་བ་ནི་ལྡོག་པ་གཅིག་གི་རང་བཞིན་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་པས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ ལྟར་གྱུར་ན་ནི་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་ལས་ལོག་པའི་སྔོན་པོ་ལ་ནི་ཤེས་པ་དེ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ།།སྐད་ཅིག་མ་ལས་ལྡོག་པའི་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ལ་ནི་ཚད་མ་མེད་པ་ཡིན་གྱི། ཚད་མ་ཡིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཡུལ་དུ་མ་ལ་ལྟོས་ནས་ཚད་མ་དང་ ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་འཐད་པ་ཅི་ཡོད།དེ་ལྟ་ན་ནི་ཕྱོགས་གཅིག་པའི་ཡུལ་ཅན་ཚད་མར་འགྱུར་ལ་དེ་ལྟར་འགྱུར་ན་ཡང་། ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཚད་མར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་གང་ཞིག་ཐ་ན་དངོས་པོ་ཙམ་ལ་ཡང་མི་སླུ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་པ་དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

能作用者非是普遍树性，而是差别娑罗树等之能作用者。故以量得定解娑罗树为树性并确定于果之娑罗树性。此义如是：因为总的决定以差别为究竟，故以普遍境之决定得差别。
差别之决定非以普遍为究竟，因为作用与差别相关，而非依赖普遍。差别亦是所见，故于彼全无待于普遍。若未决定普遍，则应从他量决定。若已决定，则因是作用境故，彼量亦即以差别为究竟。
若于彼量即是现量，量之作用即是决定。如现量决定青色，亦生起决定非刹那性及非极微性。故若于刹那性非是量，则于青色性如何是量？岂一知即是量而他非量耶？请听：量之作用是决定，而决定亦不能取事物自性，以相互返体假立为究竟，依此彼返体而究竟了知离其他事物返体之自性。
故决定境是以一返体为究竟之自性。又因决定是量之作用，故一返体是量之作用，因此量之作用以一返体自性为究竟而圆满。如是，于离非青色之青色，彼知是量。于离刹那性之非刹那性是量。于刹那性则无量，非是量。故待多境为量与非量，有何不应理？
若如是，则成一分境之量，若如是，则一切知成量。因为乃至于事物自体亦无不欺诳之知不存在。

།སྨིག་ རྒྱུ་ལ་ཆུར་འདུ་ཤེས་པ་ཡང་གཟུགས་ཅན་ཉིད་དང་གཡོ་བ་ཉིད་དང་ཡོད་པ་ཉིད་ལ་མི་སླུ་བས་ཚད་མར་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན།ཉོན་ཅིག་འདི་ལ་སྤྱི་རྙེད་པ་དེ་ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། སྤྱིའི་རང་བཞིན་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དང་། སྤྱི་ལ་རག་ལས་པའི་དོན་བྱ་བ་ལ་མ་དམིགས་ པའི་ཕྱིར་རོ།།ཁྱད་པར་ནི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རང་བཞིན་དང་དེ་ལ་རག་ལས་པ་ཡོད་པར་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་རྒྱུ་དོན་བྱེད་པ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་སྤྱི་དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དང་ཡོད་པ་ཉིད་དང་ལུས་ཅན་ཉིད་དང་། གཞན་དུ་ མའི་ཐུན་མོང་བར་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་སྟེ།སྤྱི་ནི་དུ་མའི་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་གཞན་གང་ཞིག་ཡོད་ན་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཞེ་ན། སྒྲའི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཐམས་ཅད་དུ་ནི་མེད་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་མ་ ཡིན་པ་ལས་ལྡོག་ནས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་དུ་མའི་ཐུན་མོང་དུ་བརྟགས་པ་ཡང་ཡིན་པ་དེ་འདྲ་བ་མེད་ཀྱི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་སོ་སོར་ཐ་དད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡོད་པ་ཁོ་ནའོ།།དེ་ལྟར་ཡིན་ཡང་སྤྱི་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནའོ། །ཡོད་པ་ཡིན་ཞིང་ ཁྱད་པར་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཁོ་ནར་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།ཁྱད་པར་མེད་དམ་མ་བཟུང་ན་ནི་སྤྱི་ཡང་མེད་པར་མ་བཟུང་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་ཡོད་ན་ནི་སྤྱི་ཡོད་ལ་ཁྱད་པར་མེད་ན་ནི་སྤྱི་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་ན་སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་ཤེས་པ་ཆུ་མེད་ན་ ཆུའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་བའི་དངོས་པོ་ཉིད་དང་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དམ་ལུས་ཅན་ཉིད་ལ་སོགས་པ་མེད་ཅིང་།དཀར་པོའི་རང་བཞིན་བཏང་ན་དེའི་ངོ་བོར་འགྱུར་བའི་དབྱིབས་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཕྱོགས་འདིས་ཁྱད་པར་ལ་མི་སླུ་བ་སྤྱིས་ཐམས་ཅད་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། ། ཁྱད་པར་ལ་མི་སླུ་བ་ལ་ཡང་ལ་ལར་སྤྱི་ལ་སླུ་བའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་ལ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་ངེས་པར་བྱས་པ་ལ་མི་སླུ་བ་ཚད་མ་ཡིན་ན། འོ་ན་ནི་ཆ་ཤས་དང་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་མཐོང་ཞིང་ཞེན་པར་བྱས་པ་ལས་མི་སླུ་བ་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡང་ཡོད་པ་དང དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཡང་ཚད་མར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་བདེན་ཏེ།གང་ལ་མི་སླུ་བ་མཐོང་བ་ངེས་པར་དེ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དེ། སྣམ་བུའི་བགོ་བ་ལ་སོགས་པའི་དོན་བྱེད་པ་ཡན་ལག་ཅན་ཡིན་པར་མི་འཐད་དེ། ཚད་མས་གསལ་བས་ན་དོན་བྱེད་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ ཡང་ངོ་།།དོན་བྱེད་པ་དེ་ནི་ཚད་མས་འཐད་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དང་སྐད་ཅིག་མ་ཁོ་ནས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན་གྱི། ཡན་ལག་ཅན་ནམ་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

若问：对阳焰起水想亦因于有形性、动性、存在性不欺诳而应成量？请听：此中所得诸普遍皆是无事，因不见普遍自性，及不见待普遍之作用故。差别是有事，因不见其自性及待彼之作用存在安立因之作用故。
彼无事之普遍为何？即是刹那性、存在性、有形性等，被遍计为众多共相，因普遍是众多共相故。若问：若有何他刹那性当以自性因成立？声之刹那性非一切皆无，然离非刹那性而遍计一刹那性为众多共相者亦无，唯有青等差别各各差异者是有。虽如是，凡是普遍即唯是差别之体性。
是有而唯应执为差别究竟。若无差别或未执，则普遍亦成未执无。故有差别则有普遍，无差别则普遍亦无。如是，于阳焰起水想，若无水则无成水自性之事性及刹那性或有形性等，若舍白性则无成彼体之形状。以此理趣，如说一切以普遍于差别不欺诳。于差别不欺诳中，有处因于普遍欺诳故非量。于差别则是量。
若问：若于决定不欺诳是量，则见执部分及非刹那性而有不欺诳，故复于存在及缘彼亦应成量？诚然。凡见决定不欺诳者即是存在性，毛毯受用等作用不应是有分，因以量明了故作用不应理。非刹那性亦尔。彼作用唯由量成立之极微及刹那圆满，非由有分或非刹那。

།སྣང་བ་འདི་ནི་རགས་པ་གཅིག་ཏུ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རགས་པ་ཡིན་ན་གཅིག་པུ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ནི་ཡུན་རིང་དུ་མི་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་མཐོང་བའི་སྐད་ཅིག་མས་ལྟ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡུན་རིང་དུ་གནས་པ་སྔ་ཕྱི་ཆ་ཤས་མེད་པའི་མཐོང་བས་ཇི་ལྟར་ལྟ་བར་བྱེད། མཐོང་བའི་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་ལྟ་བའི་བྱ་བ་ནི་སྔ་ཕྱི་ཆ ཤས་མེད་པ་ཉིད་དེ།སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་མཐོང་བ་ལས་ཕྱིས་མཐོང་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་ན་ཡང་འབྱུང་བ་དང་འབྱུང་བའི་བྱ་བའི་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་ཆ་ཤས་མེད་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡུན་རིང་པོར་འདུག་པའི་རང་བཞིན་ནི་མཐོང་བའི་བྱ་བའི་ གཟུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།དེའི་ཕྱིར་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་མཐོང་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་འབའ་ཞིག་ལས་ངེས་པ་སྐྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་གཅིག་དང་འགལ་བ་མཐོང་བ་ཡང་ གཅིག་ཏུ་ཞེན་པར་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན། འོ་ན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཚད་མར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཀྭའི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚད་མ་སྤང་བ་ཐོབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཐོབ་པ་ནི་ཕྱིས་ཀྱི་ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་ན་དེ་ཇི་ལྟར་ཤེས་ པ་སྔ་མ་སྔ་མའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་ཏེ།ཚད་མ་ནི་ནུས་པའི་རང་བཞིན་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཐོབ་པར་ནུས་པའི་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། ཐོབ་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཐོབ་པའི་ནུས་པ་དེ་ཡང་དོན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་དེ་ནི་ གང་ཞིག་ཐོབ་པར་མི་བྱེད་པ་དེ་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་དོན་ཐོབ་པ་ནི་ནུས་པའི་རྒྱུ་མཚན་དོན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཚད་མ་གང་གི་ཡུལ་ཡིན་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་གྱིའོ། །དོན་ངེས་པར་བྱེད་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་བདག་ཉིད་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པར་ཉམས་སུ་ མྱོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དོན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར་ངེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།ཡང་གང་གི་ཚེ། དོན་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དེའི་ཚེ། བདག་ཉིད་ལ་ཡང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་འགྱུར་བས་གཞན་ལས་ཡིན་པར་འདོད་དེ། ཐེ་ཚོམ་ནི་མངོན་སུམ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྔར་བཤད་ཟིན་ ཏོ།།ཚད་མ་མངོན་སུམ་ཡིན་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཡུལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་མངོན་སུམ་ཉིད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཞུགས་པའི་སྐྱེས་བུ་ལ་སྨིག་རྒྱུའི་རང་བཞིན་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་སྐྱེས་པ་དེ་ཉིད་དུ་ཆུའི་ཤེས་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ།

此显现不显为一粗大故。若是粗大则与一性相违故。如是，非刹那性即不长时安住。彼不能以见之刹那而见，长时安住无前后分之见如何能见？纵许见非刹那，见之作用即是无前后分，因从初刹那见后不能见故。
如是，生起及所生作用境之自性无前后分非境故，长时安住之自性非见作用所取。是故，凡是显现即是非刹那性之共相。故非见非刹那性，唯由迷乱因缘生定解，如见与一性相违亦执为一般。
若问：若得非量，则非得应不成量？答：何处遮遣彼得之量非得，因得是后识差别，如何成为前前识之自性，量即非异于功能自性。是故，能得亦是能得功能之量，非是得性。彼得功能亦因无境不生故。无境不生者，于不能得者亦有故是量。
若如是，则得境是功能因无境不生量之何境？答：现量之境。决定境之现量体性明显境之所经验，即是无境不生之决定故是能决定。又当于境生疑时，于自体亦成疑故许是从他，如前已说疑非能害现量。
非唯量是现量，非量亦是经验境之现量。因于入定补特伽罗，生起执阳焰自性之现量即是执水识非量。

། གང་གི་ཕྱིར་དོན་མེད་པར་འཛིན་པ་ཉིད་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ལ་སྨིག་རྒྱུའི་དེ་ཁོ་ན་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱང་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཆུ་མེད་པར་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་བུམ་པས་དབེན་པའི་ས་ཕྱོགས་ཤེས་པ་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་བུམ་པའི་ཤེས་པ་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ དེས་ན་བུམ་པ་ཤེས་པ་མེད་པ་མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདི་ལ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ།།འདིར་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་དང་། ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་པ་སྔ་མ་གོ་བྱ་གོ་བྱེད་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གྲུབ་ན་གང་མ་གྲུབ་པ་དེ་ནི་དེའི་རྟགས་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི་གཅིག་པར་གྲུབ་པ་དག་ནི་རྟགས་དང་ རྟགས་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ཚད་མ་དང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་མངོན་སུམ་ཡིན་ན། འོ་ན། ཚད་དང་ཅིག་ཤོས་སྤྱི་གཞག་དང་། །ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཆོས་མཐུན་པ་ཇི་ལྟ་བ་ལས་དེ་ལྟར་ངེས་པར་བྱེད་པ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ལས་མ་འདས་སོ་ཞེས་བཤད་ པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ་ཞེ་ན།སྨྲས་པ་རང་དང་གཞན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བ་རྣམས་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཤེས་པ་གསལ་བ་རྣམས་དང་ཆོས་མཐུན་པ་མཐོང་བའི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཚད་མ་དང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་ན་ཉེ་བར་སྟོན་པར་བྱེད་ཀྱི་རང་ གི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་དག་གིས་ནི་དེ་དག་ལ་ཐ་སྙད་དུ་བྱ་བར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མདོར་སྤྱིར་སྨོས་པ་བྱ་སྟེ། གཞན་དུ་ཚད་མ་དང་ཅིག་ཤོས་གཞག་པ་དང་ཞེས་སྤྱི་མ་སྨོས་པར་གསུང་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་རང་གི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་ པའི་ཤེས་པའི་གསལ་བའི་རྣམས་ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ལས་ཚད་མ་དང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཡིན།ཇི་ལྟར་སློབ་དཔོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པའི་གསལ་བ་རྣམས་ལས་མ་གཏོགས་པ་ཞེས་གསུང་བར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཚེ་ཤེས་པ་གསལ་བ་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་ དཔག་པ་ལས་ཚད་མ་དང་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་མ་གཏོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ།།ཉམས་སུ་མྱོང་བ་སྨོས་པ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་དོན་དུ་སྟེ། ཇི་སྲིད་ཡུལ་མེད་པར་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བ་དེ་སྲིད་དུ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་མི་ནུས་པ་དེའི་ཕྱིར་ན་གང་གི་ ཡུལ་མེད་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཡུལ་ཅན་སྨོས་སོ།།ཚད་མར་ངེས་པའི་ཡང་ཡུལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་ན་ནི་མི་འགྱུར་བས་ཚད་མར་ཤེས་པ་ཡང་ཚད་མས་ཡུལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་ངེས་པར་ འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཡུལ་ཅན་ཞེས་སྨོས་སོ།

因为执无对境本身非量，而确定阳焰真实性也是确定无所增益之水。即便如此，如同了知无瓶之处所的确定即是确定瓶的认识，因此无瓶认识即是现量，此处也应如是了知。
此中后识与非量前识非能诠所诠关系，因为若已成立则未成立者即说为其因相，而同时成立者非因相与所诠之事。
若问：若量与非量是现量，则所说"量与彼他共安立"以及"从同法性如是决定时不离比量"如何理解？
答：自他相续中未经验者，以比量见与已经验明了诸识同法性而了知量与非量自性而显示，而于自相续中已经验者则不然，因为彼等于彼等不应安立言说故。正因如此，总说为"共"，否则应说"量与彼他安立"而不说"共"。
若自相续中明了诸识也是从比量而成量与非量，则阿阇黎何故说"除经验境识之明了"？若一切明了识皆从比量而成量与非量，则说"除"字成无义。
说"经验"是为非量义，因为若未经验无境则不能知为非量，故说"经验境"是为表明：凡经验无境者当知为非量。量之决定若无经验境亦不成立，故量之了知也从量经验境而决定，为表此义故说"经验境"。

།གལ་ཏེ་ཤེས་པ་སྔ་མ་དང་ཆོས་མཚུངས་པ་ལས་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་ཚད་མར་ངེས་ན་མངོན་སུམ་དུ་མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་དུ་མི་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་འདི་ནི་ཤེས་པ་སྔ་ མ་དང་འདྲའོ་ཞེས་དེ་ལྟར་ནི་བརྟག་པ་འགའ་ཡང་མེད་ཀྱི།འོན་ཀྱང་ཐ་སྙད་འགོག་པ་ལས་ཤེས་པའི་རྟོགས་པ་ཉིད་ན་ཚད་མར་ངེས་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་ཉམས་སུ་མྱོང་མ་ཐག་ཁོ་ནར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དོན་མེད་ན་མི་འབྱུང་། རྟོགས་པ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་ཕྱིས་ཐེ་ཚོམ་འབྱུང་ཡང་ཚད་ མ་དང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ།།གཞན་ཡང་ཇི་སྲིད་མངོན་སུམ་གྱིས་བྱུང་བའི་ཞེན་པས་ཐ་དད་པ་མེད་པར་བཟུང་བའི་དངོས་པོ་དེ་དག་ལས་དངོས་པོ་གཅིག་ལ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་བཟུང་ན་ཐམས་ཅད་གཟུང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་གཅིག་ ལ་བརྡར་བྱས་ན་སྤྱི་མེད་ཀྱང་ངོ་བོ་གཅིག་ཞེན་བའི་གཟུང་བའི་འགྱུར་བའི་ཤིང་མཐའ་དག་ལ་བརྡར་བྱས་པར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་མེ་ཐ་དད་ཀྱང་མེར་ཤེས་པའི་རྟེན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུང་བའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་མེ་འདི་དུ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ལ་དུ་བ་འདི་མེའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ། སྔར་མཐོང་བ་དང་ཆོས་མཐུན་པའི་ཕྱིར་ན་སྔར་མཐོང་བའི་མེ་དང་དུ་བ་བཞིན་ནོ་ཞེས་ཆོས་མཐུན་པའི་རྟགས་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། ཆོས་མཐུན་པའི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། སྣང་བ་དང་བརྟག་པའོ། །དེ་ལ་ཚོགས་པ་ངེས་པར་མ་རྟོགས་པ་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས གཅིག་ཏུ་ཞེན་པར་བྱས་པའམ་ངེས་པར་རྟོགས་པ་སྟེ་འདི་ནི་སྔར་མཐོང་བ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།ངེས་པར་བཟུང་བ་ཤིང་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་མཐོང་བའི་ཚོགས་པ་ཆོས་མཐུན་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ན་དེའི་རྒྱུ་ཐ་དད་པ་ཅན་གྱི་རེག་པ་དང་མྱངས་པས་འཁྲུ་བའི་ཨ་རུ་ར་དག་ལ་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ ནོ།།དེའི་ཕྱིར་གཅིག་གི་སྐྱེད་པ་ཉིད་ལ་ཡང་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རྟགས་མ་ཡིན་ནོ། །ཆ་ཤས་ཆོས་མཐུན་པ་ནི་བ་ལང་དང་བ་མེན་མཐོང་བ་དག་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །མཐོང་བ་དེ་ནི་ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་མ་མཐོང་བ་རྭ་ཅན་གྱི་རྟགས་ཡིན་ཡང་རྭ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་ནི་མཐོང་བའི་ ཆ་ཤས་གཞན་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་མེད་པས་རྟགས་མ་ཡིན་ནོ།།བརྟག་པའི་ཆོས་མཐུན་པ་ནི་ཆོས་གཞན་གྱིས་བྱས་པ་སྟེ། དཔེར་ན་བྱས་པས་བྱས་པ་སྒྲ་དང་བུམ་པ་གཉིས་ཀྱི་ལྟ་བུ་སྟེ། གང་ལ་ལྟོས་ནས་ཆོས་མཐུན་པ་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་འགྱུར་བའམ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་བྱས་ཏེ། གང་ལ་བརྟེན་ནས་ཆོས་མཐུན་པའི་དཔེར་འགྱུར་རོ།

若问：如果从与前识同法而决定后识为量，岂不是就不成为现量了吗？
答：并非不成为现量。因为并无任何"此与前识相似"的观察，而是从遮遣言说中了知识体性时即决定为量。或者，正因为一切识在刚经验时若无对境则不生，是了知，所以虽后起疑惑，量与非量仍是由现量本身所取。
复次，只要由现量所生执著无差别地取诸事物时，若执取其中一事为因果性，则一切皆成所取。如同对一识作表示时，虽无共相，但由执一体性所取的一切树木皆成所表示，如是虽火有差别，亦是火识之所依，故如是等说。
若问：此火是烟因，此烟是火果，因与先前所见同法性，如先前所见火与烟，岂非从同法相因而比量耶？
答：同法性有二种：显现与观察。其中，未决定聚合即是彼，或执为一体或决定了知，谓"此与先前所见相似"。若诸树等决定所取有所见聚合同法性，则具不同因的触尝所生呕吐的诃子等亦有。是故，即使在一者生起性上亦有错乱，故非因相。
分支同法性于所见牛与牦牛中有。彼见依赖一聚合，故未见具角为相，然见角等不能推度其他所见分支，故非因相。
观察同法性是由他法所作，如以所作性，声与瓶二者皆所作，依此成为具同法性之比量；或以无常性所作，依此成为同法喻。

།དེ་ཡང་ཆོས་གཞན་ཉིད་གཏན་ཚིགས་སུ་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི། དེས་བྱས་པ་ཆོས་མཐུན་པས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བས་ཅི་ཞིག་བྱ་དངོས་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པས་བྱས་པའི་ཆོས་མཐུན་པ་ནི་འཁྲུལ་པས་བརྟགས་པ་མ་ཡིན་ལ། བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་མཐུན་པར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ལུས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཉིས་ནི་ཆོས་ཀྱིས་བྱས་པའི་ཆོས་མཐུན་པར་འགྱུར་ན། དེ་ལ་ཡང་ཆོས་དེ་ཉིད་ཚད་མ་དང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་གྱི་ཆོས་མཐུན་པ་ནི་མ ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ཡུལ་དང་དུས་དང་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་ཤེས་པ་ན་མཐོང་བའི་ཕྱིར་འདི་ནི་དངོས་པོ་ཡིན་པ་ཡིན་ཏེ། སྔར་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དངོས་པོ་ཡོད་པར་གྲུབ་ན་ཤེས་པ་ཡང་ཚད་མར་གྲུབ་པོ་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་བའི་རང་བཞིན་ལ་གང་ཞིག་ཡོད་ པ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་འགྱུར་ཏེ།དེའི་ཕྱིར་འདི་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་དང་མི་དམིགས་པ་དག་གིས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་གཅིག་ལ་མཐོང་ན་ཐ་མི་དད་པའི་ཞེན་པས་གཟུང་བར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་གཞན་ཐམས་ཅད་མཐོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྗེས་ སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་གྱི།དྲན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་གཅིག་ལ་མཐོང་ན་གཞན་ལ་དྲན་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་རྣམས་ལ་ནི་འབྲས་བུ་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཚོགས་པ་ལས་འབྲས་ བུ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་ཡིན་པར་བཤད་དོ།།དྲན་པ་ནི་ཡོད་ཀྱང་སྤངས་ཏེ་དོན་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་རྟགས་སུ་བཤད་དོ། །གལ་ཏེ་འདྲ་བ་རྟགས་ཡིན་ན་ནི་གཅིག་ཀྱང་འདྲ་བ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ནས་བརྟགས་པའི་མཐར་བཟུང་བ་ཡུལ་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བར་ འགྱུར་ཏེ།རེས་འགའ་དེ་ལས་འབྲས་བུ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་རོ། །འབྲས་བུ་རེས་འགའ་བའི་ཡུལ་ཉིད་ཀྱང་ཚོགས་པ་ཉིད་ལ་ངེས་ཀྱི། དངོས་པོ་གཅིག་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་འགར་ཡང་མ་ངེས་ལ་ཚད་མའི་ཡུལ་ནི་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་སྐྱེས་པ་ནི་དྲན་པ་ཡིན་གྱི།རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

此外，是说其他法性为因相，由此所作同法性有疑惑，何用之？以事物性等所作之同法性非是错乱所观察，亦非由所生性差别而成同法性。
二种无身识成为法所作之同法性时，于彼中，彼法性本身是量与非量之因相，而非同法性。
若谓：了知具境、时、明了差别之识时，因见故此是事物，是先前所见，如是成立有事物时，识亦成立为量？
答：于现量自性中，何者存在即成比量，故此中无比量。因此，由现量与不可得，于一者见因果性时，由无差别执著所取之一切他事物皆是所见故，非所比量，而是所忆念，如是决定。
是故，如是于一者见能生性时，于他者是所忆念，而非所比量，因为诸因对果有错乱故。正因如此，说聚合非能比度果。虽有忆念，舍弃而依其他义说为因相。
若相似是因相，则一者亦是相似，故彼亦遍观察后，执取观察终边之境成所比量，谓有时从彼有果。有时之果境唯定于聚合，而非于一事物。于任何果皆不决定，而量境是决定，故由能生性于隐蔽处所生之了知是忆念，而非比量。

།དེ་ལྟར་ཡང་དེ་མཐོང་བ་ཉིད་ན་མཐོང་བ་རྣམས་ལ་མྱོང་བའི་མཐུ་ལས་བྱུང་བའི་དྲན་པ་ལས་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དྲན་པ་ནི་དྲན་པར་བྱེད་པ་པོའི་དུས་ན་འདི་དག་གིས་དོན་ཡོངས་སུ་བཅད་ནས་ འཇུག་པ་ན་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལ་མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་དངོས་པོ་ཙམ་མཐོང་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་སྟེ།དེ་ཐམས་ཅད་དུ་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་ལ་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དག་ཁོ་ན་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་སྨྲས་པ་དེ་ནི་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ གི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་པོའི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་ནུས་པ་འདྲེན་པ་དེའི་ཕྱིར་ན་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ནི་མངོན་སུམ་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ།།དེ་ལྟར་གཤོལ་དང་རལ་གྲི་དང་། གཏུན་ཤིང་ལ་སོགས་པ་མངོན་དུ་སྣང་བ་མངོན་སུམ་སྔ་མས་བྱས་པའི་དྲན་པའི་ས་བོན་སད་པས་འདི་ལྟ་སྟེ། རྨོ་བ་ དང་གཅོད་པ་དང་འདྲུ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ནི་འདྲ་བ་ཉིད་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ།།དེས་ན་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་ཆོས་མཐུན་པ་མཐོང་བ་ལས་ཤེས་པ་གང་བཤད་པ་དེ་ལ་ནི་དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོས་བསྐྱེད་པ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་ཙམ་གྱིས་ནི་སངས་རྒྱས་པ་ རྣམས་ཀྱི་ཚད་མ་ཡིན་ལ།དངོས་པོ་འཛིན་པ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ནི་འཇིག་རྟེན་རྒྱང་པན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་སྐྱེད་པ་ཉིད་དང་དངོས་པོ་འཛིན་པ་ཉིད་གཉི་གའི་ཚད་མ་དང་ཕན་ཚུན་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཁྱབ་པར་བྱ་བས་ བྱས་པའི་དཔེ་དང་ཆོས་མཐུན་པ་གང་ཡིན་པ་ལས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་དེ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཚད་མར་ངེས་པ་ཡིན་ལ།ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པས་བྱས་པའི་ཆོས་མཐུན་པ་ལས་དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཡིན་གྱི། ཆོས་མཐུན་ པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་རྟགས་མ་ཡིན་ནོ།།གང་གི་ཚེ་ཚད་མ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དེའི་ཚེ་འཇུག་པ་དང་ཕན་ཚུན་བསྟེན་པའི་ཉེས་པར་མི་འགྱུར་རམ་ཞུགས་པ་ལས་དོན་བྱ་བ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཚད་མར་ངེས་པ་ལས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་བསྟེན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་ཚད་མ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ ཡོད་ཀྱང་དོན་དུ་གཉེར་བ་སྣང་བའི་རང་བཞིན་ལ་སྣང་བ་དང་ལྡན་པའི་ཚད་མ་ལས་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་དེའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་བསྟེན་པའི་ཉེས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དོན་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཡོད་པ་ལས་ཀྱང་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དོན་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ལས་ལྡོག་པར་ ཇི་ལྟར་འགྱུར།དེའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཁ་ན་མ་ཐོབ་མེད་དོ།

如是，也如所说："正见时，对诸所见，从经验力所生之忆念"。忆念即是在忆念者之时，由此等遍断义而趣入。对此，现量见到仅事物，而比量则见因果性。于一切处，并非仅现量与比量趣入现量境，所说此即是遮破。
因为由现量本身引生事物果之功能，故趣入者即是彼现量。如是，犁、剑、杵等现前显现，由前现量所作之忆念种子觉醒，即如是：耕作、砍断、捣碎等了知是相似性。因此，趣入者非现量。
又于所说由见同法性而有之了知，其义是：仅由事物所生之因，是诸佛教徒之量；仅由执取事物之因相，是世间顺世外道之量。故事物生性与事物执取性二者之量，互为所遍与能遍。
因此，由所遍所作之喻例与同法性，为证成所立法性故定为量；由能遍不可得所作之同法性如是证成故非量，此是其义。而非由同法性本身为因相。
若问：当于量有疑惑时，岂不成趣入与相互依赖之过？由趣入而得办事故，由定为量而趣入故，非相互依赖。
答：因为虽于量有疑惑，从显现所求义自性之具显现量而趣入，故无相互依赖过失。由于义有疑惑亦有具分别趣入故，如何由于义有疑惑而能遮止？因此一切无过失。

།ལ་ལར་མངོན་སུམ་ལ་ལར་འཐད་པས་སློབ་དཔོན་གྱིས་གཞག་ཚད་མ་ནི། །རིམ་པར་རྗེས་སུ་བརྗོད་པས་བཞག་ནས་བདག་གི་དགེ་བ་གང་ཐོབ་པ། །དེས་ནི་ཉོན་མོངས་རྣམ་གྲོལ་ཐར་ལམ་ཚད་མའི་མཐར་ཐུག་འགྱུར་བ་ ་ཡི།

我来为您翻译这段藏文偈颂：
或以现量或以理证，
阿阇黎所立诸正量，
次第宣说今已建立，
以此所获诸善功德，
愿证解脱烦恼之道，
究竟圆满量之极果。
(这是一首六句偈颂，我在翻译时保持了原文的对仗格式。这首偈颂似乎是一个论著的结尾部分，作者在总结全文后发愿。翻译时我尽量保持了原文的韵律感和对仗美，同时确保准确传达原意。)


D4250

།སྟོན་པ་འགྲོ་ཀུན་ཕན་བྱེད་བློ་ཡི་མིག་ཏུ་ཆོས་མཆོག་བདག་གྱུར་ཅིག་།སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་གིས་མཛད་པ་ཚད་མ་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྫོགས་སོ།། །།ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་བློ་ལྡན་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ།། །།[]@##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨ་པོ་ ཧ་ནཱ་མ་པྲ་ཀ་ར་ཎ།བོད་སྐད་དུ། གཞན་སེལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ། །འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །རྟོག་བཅས་བློ་ཡི་གང་གི་རང་བཞིན་གཞན་གྱིས་དབེན་པར་རབ་བསྟན་པ། །བློ་མིན་ཕྱི་མིན་དེ་ཉིད་མ་ཡིན་སྒྲོ་བཏགས་གང་ཉིད་བརྗོད་པ་ཡིས། ། འགྲོ་ལ་དེ་ཉིད་གསུངས་པ་རྣམ་རྒྱལ་མངའ་བ་མ་ལུས་སྐྱོན་བྲལ་བ། །གསུང་མཛད་གང་ཡིན་དེ་ལ་མགོས་ཕྱག་འཚལ་ནས་སེལ་བ་དེ་འདིར་བཤད། །འདི་ལ་མངོན་པར་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་རུང་བའི་དངོས་པོ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བརྡ་རབ་ཏུ་སྦྱར་བའི་སྒྲ་དག་གིས་ཇི་ལྟ ཇི་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་རྟོགས་པར་བྱས་ནས་དེ་དག་ལ་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་པོ་དོན་དུ་གཉེར་བར་འཇུག་པར་བྱེད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་འདི་དག་ཡུལ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གསལ་བ་ནི་ཡོད་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ཡིན་པ་བཟློག་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་དངོས་པོར་ཡོད་པ་ཡང་ཐག་བསྲིངས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པའི་གསལ་བ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་དེའི་འབྲེལ་པ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ལ་འདི་དག་གི་དོན་དུ་འདོད་པ་གང་ཞེ་ན་སྨྲས་པ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་སྒྲའི་དོན་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བ་ཉིད་བརྗོད་པའི་དོན་དུ་སྒྲ་སྦྱོར་ལ། ། དེ་ལས་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལ་དམིགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་དང་ཉེ་བར་ལེན་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཉེ་བར་བཟུང་བ་ནི་སྒྲའི་དོན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སྤྱི་ནི་མེད་པ་ཉིད་དོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་ཡོད་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྣང་བས་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་རྗེས་སུ་མི་བྱེད་པའི ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ།།དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་ནི་སྣང་བས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་ན་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་མ་ངེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་རྣམ་ པར་རྟོག་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་མེ་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོ་ངེས་པར་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་ངོ་།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་གྱི་འཛིན་པ་དང་མི་འཛིན་པ་ནི་སྣང་བའི་དབང་གིས་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ངེས་པའི་དབང་གིས་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་རྗེས་སུ་བྱེད་པར་སྣང་གི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

我来为您翻译这段藏文：
[标题与作者信息]
愿导师成为利益一切众生的智慧之眼中的最胜法。这是由阿阇黎法称所著的《量度论》。由译师比丘智慧贤所译。
